Cor Edelenbosch

Hebben is hebben maar krijgen is de kunst

Eigenlijk had ik er al niet meer op gerekend. Niemand van mijn kinderen en ook niet van mijn kleinzoons hadden deze aspiratie. Al is het gebruikelijk dat sommige familiekenmerken een generatie overslaan. Tot mijn grote vreugde, na al die cultuurbarbaren, was daar Iris (2).

Bij binnenkomst roept ze al: “verven.” Tijden kan ze dit, met de tong uit de mond, volhouden. Plots ontdekte ze echter mijn potloden en ook daar ging ze voortvarend mee van start. Ze gooide er meteen een groepsportret tegenaan en de gelijkenissen zijn treffend. Zo staat ze er zelf natuurlijk op en ook haar broer Michiel, zelfs oma ontbreekt niet. Eigenlijk hoef ik niet uit te leggen wie ik ben, maar voor de toekomst ontkom ik hier niet aan.

Als ze later gaat exposeren of in een museum komt te hangen, dan moet natuurlijk ook haar beginwerk worden getoond. Dan moeten de toeschouwers weten dat die man rechts, met die dikke kop, opa is. Maar ik kan beter ophouden met opscheppen, maar wat ben ik blij dat ik haar, en ook die anderen, heb.