Cor Edelenbosch

Afgelopen weekend was het weer tijd voor de vogeltelling. Als liefhebber van deze dieren was ook ik paraat, maar wat viel het tegen. Alleen wat huismussen, koolmezen en twee zwarte kauwen. Dat was wel eens beter geweest.

Dicht bij het park wonend komen er regelmatig meer tot de verbeelding sprekende vogels langs. Zoals daar zijn, de grote bonte specht, Turkse tortel, gaai en niet te vergeten het roodborstje. Vooral deze laatste baarde me dit jaar zorgen.

Ieder jaar, tegen de winter, kwam dit mooie vogeltje aangevlogen. Ja, ging dan pontificaal op de vensterbank zitten en tikte nog net niet tegen het raam. Dit zou ook geen effect hebben bij het triple glas wat bij ons in de sponningen zit. Het isoleert niet alleen ook het geluid houdt het tegen.

Dus ging ik ervan uit dat er een nieuw plekje was gevonden of het leefde niet meer.

Echter tijdens de kleine winterperiode bleek daar toch iets roods, in de sneeuw, te schitteren. Ik kon mijn geluk niet op, toch weer terug op de oud plek. Maar het zette wel druk bij mij op de ketel.

Ooit zou er een einde aan dit winterse bezoek komen en moest ik het nu toch daadwerkelijk gaan schilderen. Wel dat heb ik gedaan en nog iets. Ik heb namelijk valsgespeeld en moet ik oppassen dat het niet uitkomt.

Tijdens de telling heeft het roodborstje zich niet laten zien. Om mijn lijst toch iets mooier te maken heb ik het toch meegeteld. Het is dus te hopen dat niet iedereen geknoeid heeft. Anders heb ik me behoorlijk in de nesten gewerkt.