Burlen
Naar ik aanneem heeft iedereen wel eens van deze gedachten. Dus ook voor mij gaat dit op, namelijk dat je je soms in iemand anders wilt verplaatsen. Als kind had ik dit met voetballers, maar het zat er niet in. Later had ik dit bij het zien van sommige kunstwerken en schrijvers, ook dat bleek te hoog gegrepen. Gelukkig heb ik de hoop nooit verloren met als gevolg: dat ik eindelijk mijn gelijke heb gevonden.
Ja, en het is niet de minste, want het is de gezant van God op deze aarde namelijk de paus. Gelijk met hem had ook ik problemen met mijn longen. Eigen schuld namelijk nog altijd de gevolgen van het jarenlange roken. Gelukkig klimt de paus weer uit het dal en ook voor mij, dankzij de Buurtzorg en mevrouw mijn vrouw, gaat het die kant op. Wel lijkt het herstel steeds langer te duren.
Met als gevolg dat ik tijden niets heb geschreven of me aan de kunst heb gewijd. Het was alleen wat tv-kijken en op internet vertoeven. Op een gegeven moment zat ik dan ook op marktplaats en zag een advertentie die mij bekend voorkwam. Het was namelijk het hertje getekend door Han van Meegeren wat ooit bij ons thuis aan de muur hing. Wij waren niet de enige in die tijd, want het sierde bij tienduizenden mensen de huiskamer. Ik werd er zelfs nostalgisch van en nam me voor om het bij beterschap na te tekenen.
Het zou dan natuurlijk wel een vervalsing zijn, maar ook Van Meegeren, omdat hij geen erkenning kreeg, zou de grootste kunstvervalser van die tijd worden. Toch ging ik twijfelen het hertje zou ik wel durven, maar zijn naam eronder nabootsen ging me een stap te ver. Bij de eerste de beste vervalsing zou ik natuurlijk gepakt worden. Ik zag me al zitten in zo’n koude cel met mijn longen. Toch liet het me niet los.
Eerst dacht ik dat ik ijlde van de koorts, maar nee, dit was de oplossing. In Enkhuizen hebben we het hertenkamp en wie is daar niet mee groot gebracht. Ook ik ging daar, samen met mijn opa en oma, naar toe. Ook met mijn kinderen en kleinkinderen ben ik daar regelmatig geweest om ze te voeren. Maar die tijd ligt alweer een tijdje achter me.
Dus een mooie reden, op mijn leeftijd begin je kinds te worden, om daar eens te kijken. Ze waren er nog en heb ik er toch één getekend. Nu ben ik zelf nooit helemaal tevreden, maar het ging me beter af als dat ik verwacht had. Dit heeft me optimistisch gestemd en verwacht ik: dat ik binnenkort misschien ook kan proberen om te burlen.
