Overdoen
Vaak heb ik goede voornemens. Zo zal ik me niet meer kwaad maken. Ja, ook zal ik wat vriendelijker worden. Wat meer gaan bewegen en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Maar op de één of andere wijze komt hier nooit iets van te recht. Toch is er iets waar ik nu daadwerkelijk werk van moet maken.
Dit heeft me namelijk al heel wat hoofdbrekens gekost. Waarom ik het niet doe weet ik niet, want het is zo simpel als wat. Ik moet namelijk een opschrijfboekje of desnoods een stukje papier en een pen in mijn zak steken. Maar ook het nachtkastje moet ik van deze attributen voorzien. Ik zie soms dingen gebeuren waarvan ik denk: dat moet ik opschrijven. Maar doen ho maar nee, ik denk: ik onthoud het wel. Wetend dat ik een paar uur later me suf zit te prakkiseren hoe het nu ook weer was. Soms schiet het me te binnen maar veelal ben ik het kwijt. Maar nu gebeurde me iets heel anders.
Terwijl ik bezig was met het schilderen van deze twee voetballende jongetjes. Schoot me namelijk een, waar gebeurt, voorval van enige jaren geleden te binnen. Lekker buiten wandelend werd ik overvallen door een grote dorst. Het geluk was met me, want niet veel later kwam er een café in zicht. Nu wat is er beter tegen de dorst dan een lekker kopje thee en snel wipte ik dan ook naar binnen. Ik had echter nog niet besteld of er kwam al een man bij me aan het tafeltje zitten. Al snel constateerde ik, dat hij duidelijk boven zijn theewater was. Hij wilde dan ook graag een gesprek met mij aangaan. Gelukkig bleef ik vriendelijk.
Nu zoals het in dit soort gesprekken gaat hij sprong van de hak op de tak. Echter op een gegeven moment wilde hij van me weten, “wat ik zou willen overdoen als ik daar de kans voor had.” Zelf had hij diverse wensen zoals, “beter zijn best op school doen, ander werk en een begripvolle vrouw.” Omdat ik te nuchter was kon ik op dat moment niets aangeven. Gelukkig was mijn thee op en kon ik op fatsoenlijke wijze afscheid van hem nemen en het establishment verlaten.
Maar nu bij deze twee jongetjes denk ik, dat zou ik nog wel eens willen. Lekker voetballen. Maar kan dat nog? Nu bedoel ik niet qua leeftijd. Maar vind ik nog een tweede jongetje? De jongetjes van tegenwoordig spelen nog wel voetbal, maar dan als spelletje op de computer. Doen ze dat niet, dan zitten ze te turen naar een ander scherm. Kijkend of er nog nieuwe berichten zijn. Dit alles overziend ben ik toch blij, dat ik in een andere tijd ben groot gebracht. Wel jammer, dat ik de naam van mijn gesprekspartner niet weet. Ik zou hem dan namelijk vertellen: dat je van dat overdoen ook niet gelukkig wordt.
