Stijn
Iedere dag maak ik een planning. Geen officiële, maar gewoon in mijn gedachten van wat ik die dag ga doen. Laat ik het maar meteen vertellen: er komt nooit een bliksem van terecht. Tevens komt daar nog bij, dat ik in loop van de dag vol plannen zit. De gekste dingen bedenk ik. Nu daar is er nog nooit één van uitgekomen.
Maar nu lijkt het er op dat dit eindelijk eens gaat lukken. Nu moet ik voorzichtig zijn het gaat niet lukken zoals ik had gedacht, maar via een omweg kom ik toch dichtbij. Al komt er wel enige fantasie aan te pas om te begrijpen wat ik bedoel. Maar schaam je niet als je het niet helemaal begrijpt, zelf heb ik er ook moeite mee.
Enige tijd geleden schreef ik, dat ik een kinderschilderijtje had gemaakt. Dit met het doel om één van mijn kinderen over de streep te trekken om een kind te nemen. Om eerlijk te zijn bedoelde ik eigenlijk een kleinkind voor mij. Goed mijn kinderen hebben nooit naar mij geluisterd: dus ook nu niet. Al heb ik ze enige maanden de kans gegeven. Wel had inmiddels de gedachte bij mij post gevat om het weg te gooien of er desnoods iets overheen te schilderen. Maar gelukkig had ik Stijn nog.
Hij zag het bewuste schilderijtje liggen en ging er eens goed naar kijken. Nu ben ik nogal een boeman, volgens oma, maar nadat hij genoeg moed had verzameld vroeg hij: “opa mag ik die ridder hebben?” Nu om mijn imago wat op te vijzelen stemde ik meteen toe. Om nog aardiger gevonden te worden vertelde ik hem, dat ik er nog een lijst om moest maken. Nu dat vond hij prima.
Ja, en nu is het klaar. Precies op zijn zevende verjaardag en daar komt bij dat ik niets heb gepland. Dat moet ik meer gaan doen. Goed het is niet helemaal uitgekomen zoals ik had bedacht, maar het blijft wel in de familie. Dus om maar eens met Geert Wilders te spreken: eigen familie eerst.
