Julian
De Cobra schilder Karel Appel zei ooit, “ik rommel maar wat aan.” Bij het schilderen gaat dit voor mij niet op, maar voor de rest is het één grote puinhoop bij me. Nadenken doe ik niet met als gevolg dat ik alles wat ik denk, dan ook meteen zeg. Hiermee niet alleen mijn eigen in verlegenheid brengend, maar ook anderen die mij stomverbaasd staan aan te kijken. Denkend die man is niet helemaal goed. Ook ben ik vrij impulsief.
Ik kan namelijk niet vooruitkijken om bepaalde zaken te overzien. Dus neem ik besluiten waar niet over nagedacht is. Hier komen de meest gekke dingen uit voort, soms ten nadele, maar ook gelukstreffers. Onlangs was dit het geval toen ik besloot om met facebook te stoppen. Hier hikte al een tijd tegenaan, want in de loop der tijd begon ik me hier steeds meer aan te ergeren. Het werd steeds meer steeds meer een pagina waar alleen haat er nog toe deed.
In het begin ging ik hierop reageren in de hoop om dit een halt toe te roepen. Wel het had geen enkel effect alleen met als gevolg dat ik een steeds groter aantal haatreacties ontving. Niet dat ik me daar iets van aantrok, maar wel steeds meer het gevoel kreeg dat ik hier niet thuishoorde. Vandaar exit facebook.
Wel dit had ik veel eerder moeten doen. Plots werd het echter november en drong mijn impulsiviteit weer tot me door. Zoals iedere dag keek ik weer naar je foto en schrok dat het al bijna weer 5 december was. Je geboortedag, maar ook de dag dat je niet bij ons mocht blijven. Het lijkt gisteren, maar inmiddels is het zesentwintig jaar geleden.
Ondanks dat het al een halve eeuw terug is weet ik nog goed dat ik zelf deze leeftijd bereikte. Ik werd namelijk toen voor de tweede keer vader. Nog weer een paar jaar later werd ik dit zelfs voor de derde keer. Ik zou dit wat vaker moeten zeggen; maar wat was ik trots. Hier hield het echter niet mee op en met jou mee werd ik ook nog opa van acht kleinkinderen. Maar zoals ieder mens wil ik meer. Het wordt namelijk tijd voor achterkleinkinderen.
Niet alleen je broers, ook je neven hebben hier de leeftijd voor. Wel zijn er meisjes in het geding, maar kleinkinderen ho maar. Al kan ik natuurlijk, op mijn leeftijd, best wat over het hoofd zien. Het kan namelijk best zo zijn dat ik het zonder te weten al wel overgrootvader ben.
Dat jij op de plek waar je nu bent hiervoor hebt gezorgd. Dat jij daar een leuk meisje hebt ontmoet en inmiddels vader bent geworden. Ja, dat ik zonder het te weten al overgrootvader ben en je vader en moeder opa en oma. Ooit zullen we dit weten, maar ik kan beter stoppen met schrijven. Nu ik geen platform meer heb komt niemand dit te lezen en dat is misschien ook maar beter voor ik me weer rare dingen in mijn hoofd ga halen. Laat ik maar gaan schilderen en proberen om eens iets in de Cobra-sfeer te doen.
Daar ben ik weer. Een wonder! Het leek wel of mijn hand gestuurd werd, maar er was meer. Ik werd helemaal kalm en ook begon ik na te denken. Wat was er met me aan de hand? Ik kreeg zelfs een inval, dit stukje kan ik naar oma sturen en dan kan zij het op facebook plaatsen. Zou ik dan toch nog een beetje normaal worden?
