Cor Edelenbosch

Kunst 10-daagse (8)

Iedereen die dit leuk vindt mag wat mij betreft zelf beslissen om mee te doen aan de Kunst 10-daagse. Zelf ga ik beginnen aan deel 8 en dat betreft de herinnering.

Mijn pake was een creatieve man en zo maakte hij voor mij een garage. Wat was ik blij en trots, want niemand had er zo één. Vaak speelde ik er dan ook mee tot het moment dat we een jong poesje hadden.

Die bleek ook gecharmeerd van de garage te zijn en op een onbewaakt moment was hij er dan ook ingegaan. Dit was nog niet genoeg en eenmaal binnen stak zij pontificaal haar kopje door het daar uitgezaagde raam. Helaas kon datzelfde kopje, wat we ook probeerden, niet meer terug en was er nog maar één oplossing. De garage werd stuk gezaagd en ook ik ging kapot. Daar ging het mooiste wat ik ooit had gehad. Wel betekende dit, dat ik door dit voorval mijn pake nooit zal vergeten.

Dit was dan ook de reden, ondanks dat ik zelf geen pake ben, toen ik opa werd om wat voor ze te schilderen. De keuze viel op een piraat en deze heb ik dan ook zes keer in verschillende kleuren geschilderd. Maar nu ze ouder worden kom ik er toch achter dat dit niet het voor mij gewenste effect heeft.

De oudste zijn inmiddels al zover dat ze naar meisjes kijken, maar iets definities is er nog niet gaande. Als het zover is dan moet ik er natuurlijk wel klaar voor zijn en iets voor ze gaan maken wat ze daadwerkelijk aan de muur willen hebben.

Het is natuurlijk ook eigenbelang, want zo zullen ze aan me blijven denken. Maar weet ik dit wel zeker? Straks zeggen ze: wat een kat in de zak en waarom heeft die ouwe gek dit zelf niet gehouden.

Lees meer >> | 70 keer bekeken

Kunst 10-daagse (7)

Iedereen die dit leuk vindt mag wat mij betreft zelf beslissen om mee te doen aan de Kunst 10-daagse. Zelf ga ik beginnen aan deel 7 en dat betreft de werkwijze.

“Om een goede schilder te worden zal je je moeten specialiseren,” zo gaf onze leraar aan. Meteen moesten we aangeven welke richting we dachten uit te gaan. Iedereen gaf keurig zijn of haar voorkeur aan, behalve ik. Ik vind alles leuk om te doen en kan me dan ook niet voorstellen dat ik me op één onderwerp ga richten. Dat zou voor mij hetzelfde zijn als iedere dag hetzelfde te eten, zo was mijn verweer. Maar er was meer.

Dit durfde ik echter niet aan te geven, want dan zouden ze mijn zwakte kennen. Ik was namelijk een verslaafde en eens een verslaafde altijd een verslaafde. Je kunt namelijk een verslaving overwinnen, maar prompt dient zich een nieuwe aan. Was ik eindelijk van het roken af niet veel later was ik verslaafd aan het schilderen.

Iedere dag, dus zeven dagen in de week, ben ik hier dan ook mee bezig. Dat betekent ook zeven verschillende onderwerpen zodat het ene werk kan drogen en ik de volgende dag op een ander schilderij kan overstappen. Vandaag was dat een vaas met tulpen, in de Enkhuizerkleuren, en voorlopig ben ik hier nog niet mee klaar.

Gelukkig niet en het is zelfs nog erger. Als ik op een gegeven moment namelijk niet verder kan, dan ga ik zitten te schrijven. Mensen vragen me dan ook wel een eens: “Word je daar niet eenzaam van?” Wel daar zit wat in, toch ben ik gelukkig.

Lees meer >> | 76 keer bekeken

Kunst 10-daagse (6)

Iedereen die dit leuk vindt mag wat mij betreft zelf beslissen om mee te doen aan de Kunst 10-daagse. Zelf ga ik beginnen aan deel 6 en dat betreft eten.

Altijd als ik bij een dokter kom, zeggen ze voordat ik mijn probleem heb voorgelegd: “je moet op dieet.” Vanaf mijn prille jeugd hoor ik dit al en niets heeft geholpen. Ja, en dan ga je zelf alternatieven zoeken. Ook hierin zijn de mogelijkheden onbeperkt, maar altijd van een beperkte duur. En zat niets anders op dan zelf de vork op te nemen.

Omdat ik schrijven erg leuk vind was mijn eerste ingeving om a la Sonja Bakker een afslankboek te schrijven. Wel ik ging voortvarend van start en net als Sonja pikte ik wel eens iets van andere diëten. Zo mocht je bij Sonja zelf altijd de beroemde eierkoeken nuttigen. Dit had ik veranderd in een kokosmakroon en ook de producten van dokter Oetker waren niet aan mijn aandacht ontsnapt.

Met als gevolg dat het geen afslankboek werd, maar een recepten- annex kookboek en ik hier al snel mijn buik vol van had. Dus zat er nog maar één ding op een keiharde aanpak. Namelijk etenswaren die ik die ik lekker vind gaan schilderen. Een grotere kwelling leek mij niet mogelijk.

Dus ben ik begonnen met wat ik het lekkerste vind en dat is brood. Een gesneden wit olieverf op MDF-paneel en met een formaat van 40x40cm.

Lees meer >> | 75 keer bekeken

Kunst 10-daagse (5)

Iedereen die dit leuk vindt mag wat mij betreft zelf beslissen om mee te doen aan de Kunst 10-daagse. Zelf ga ik beginnen aan deel 5 en dat betreft de appel.

Mijn vader was enig kind en dat had als gevolg, dat mijn zus, broer en ik de enige kleinkinderen waren. Daar kwam bij dat mijn opa en oma heel lieve mensen waren en waren wij daar kind in huis. Met als gevolg dat wij, en dat was in die tijd niet gebruikelijk, behoorlijk verwend werden.

Altijd was er een koek en het snoepbusje was altijd gevuld, Tevens kregen we iedere woensdag een stuiver om zelf snoep te kopen. Maar ook waren ze, volgens mij, de uitvinder van de leuze: “Snoep verstandig eet een appel.” Na al het lekkers moesten we, en die bestonden toen nog, als ‘arbeiderskinderen’ ook een appel eten.

Dit moet ik toch eens navragen, want ik weet niet of mijn zus en broer dit ook nog doen, maar zelf eet ik iedere dag nog een appel. Dit heeft er dan ook voor gezorgd dat ik er dan ook vrij veel heb geschilderd.

Zelfs vier op een rij zoals op dit schilderij. Het is met olieverf geschilderd op een MDF-paneel met een formaat van 12x30cm.

Lees meer >> | 70 keer bekeken

Kunst 10-daagse (4)

Iedereen die dit leuk vindt mag wat mij betreft zelf beslissen om mee te doen aan de Kunst 10-daagse. Zelf ga ik beginnen aan deel 4 en dat betreft de zondag.

Het is nogal raar om dit over jezelf te schrijven, maar door andere mensen ben ik hier nogal vaak op gewezen. Ze vinden dat ik mijn doen en laten een echte heer ben.  Als ze dit vaak tegen je zeggen: ja, dan ga je op een bepaald moment er zelf ook ik geloven. Maar om tot hier te komen dat was bepaald niet eenvoudig.

Erger het was een drama en ik zal dit dan ook nooit vergeten. Zo zijn er drie dingen die ik, en ook mijn generatiegenoten, nooit zullen vergeten. Zoals het eerste plaatje wat je kocht, bij mij was dat Brown Eyed Handsome Man van Buddy Holly. Wie je eerste meisje was namelijk Brechtje. En dan had je nog dat je na het beëindigen van de lagere school je eerste pak kreeg.

Voor dit laatste toog ik samen met mijn moeder naar de kledingwinkel van Van Til in de Westerstraat om daar mijn eerste pak uit te zoeken. Het werd een prachtig blauw pak en ik kon niet wachten tot het zondag was. In die tijd had je namelijk nog zondagse kleren en natuurlijk viel dit pak ook in deze categorie. Vol trots trok ik het aan en ging linea recta naar buiten om het, aan de buurkinderen, te tonen.

Iedereen complimenteerde me ermee, maar al snel was het nieuwtje er af. Dus de hoogste tijd om op straat te gaan voetballen. Al snel was ik mijn nieuwe pak vergeten tot het moment dat ik viel en er een grote winkelhaak in mijn broek zat. De details zal ik jullie besparen, maar ik heb het geweten. Het heeft zo’n effect op me gehad dat ik tot de dag van vandaag hier mee bezig ben.

Als ik op andere dagen in de week aan het schilderen ben, dan heb ik mijn oude plunje aan en daar overheen nog een schort. Toch gaat het nog regelmatig mis en zit er verf op plekken waar het niet de bedoeling was. Ja, en dan is het op een gegeven moment weer zondag.

Na wat me met voetballen gebeurd was durfde ik op deze dag niet te schilderen. Ergens kwam dit wel mooi uit, want zo was ik niet te rangschikken onder de zondagsschilders. Maar deze dag ging op deze wijze wel erg lang duren en ging ik zoeken naar een alternatief.

Wel die vond ik door op deze dag, dat konden mijn zondagse kleren wel hebben, te gaan tekenen. Maar je wilt altijd een stap verder en ben ik inmiddels overgestapt op het tekenen met Oostindische inkt. Ik heb dan ook de botter de EH 32, ooit eigendom van de broer van mijn opa, gedaan. Dit op aquarelpapier met een formaat van 30x20cm.

Lees meer >> | 57 keer bekeken

Kunst 10-daagse (3)

Iedereen die dit leuk vindt mag wat mij betreft zelf beslissen om mee te doen aan de Kunst 10-daagse. Zelf ga ik beginnen aan deel 3 en dat betreft de verwerking van een jeugdtrauma.

Als kind moest ik namelijk altijd samen met mijn zus afwassen. Altijd kregen we dan ruzie, want meiden zijn grote pestkoppen. De afwas ging bij ons om de beurt de ene dag moest je afwassen de volgende dag was afdrogen de taak.

Het liefst wilde ik afwassen, want dan was je als eerste klaar en kon je snel weer naar buiten om te spelen. Echter iedere dag begon het gebeuren met de discussie: nee, het is mijn beurt. Na deze strijd kon eindelijk het werk beginnen.

Als je dan mocht afwassen dan reageerde mijn zus constant met, “dit is niet schoon,” en moest het weer over. Woest werd ik dan. Moest ik afdrogen, dan deed ze expres langzaam met afwassen. Dus een afschuwelijke tijd.

Gelukkig zijn er nu vaatwassers, maar voor mij was dit te laat en zat ik met een trauma. Er zat niets anders op dan hulp te zoeken. Na enkele sessies adviseerde de psycholoog om het van me af te schilderen. Dus heb ik diverse theedoeken in allerlei kleuren geschilderd.

De getoonde hangt dan ook bij ons boven de bank. Dit omdat ik toch af en toe nog wat steun nodig heb om dit te verwerken. Je moet tenslotte, nooit het oude sopwater weggooien voordat er nieuwe is.

Het is geschilderd met olieverf op MDF-paneel en heeft een formaat van 59x30cm.

Lees meer >> | 56 keer bekeken

Kunst 10-daagse (2)

Iedereen die dit leuk vindt mag wat mij betreft zelf te beslissen om mee te doen aan de Kunst 10-daagse. Zelf ga ik beginnen aan deel 2 en dat betreft de verkoop van schilderijen.

Toen ik op de ULO zat werd mijn moeder geadviseerd: “om me op de kunstacademie te doen om dat dit het enige was, wat ik daar naar behoren uitvoerde.” Mijn moeder wilde hier niet aan, want volgens haar, “kon je hier geen droog brood in verdienen en als ik wilde schilderen, dan kon ik beter huisschilder worden.” Maar die opleiding was er in onze woonplaats niet en zat er niets anders op dan te gaan werken.

De kunst verdween hiermee ook naar de achtergrond en heb ik jaren later weer ter hand genomen. Echter niet om hier mijn beroep hiervan te maken, al had ik dit wel gewild. Maar zoals ik het nu doe stemt dit me ook tot grote tevredenheid en ook verkoop ik af en toe wel eens wat.

Onderstaand schilderij, verfblik met kwast, is het laatste schilderij wat ik tot nu toe heb verkocht. Een mevrouw wilde dit graag aan haar man geven, en jullie raden het al, die huisschilder is. Ze vertelde er nog bij dat dit met een bedoeling was, “hij is overal aan het schilderen behalve thuis en misschien doet dit schilderij hem eraan herinneren.” Waar had ik dit toch meer gehoord?

Goed, van deze verkoop kan ik weer wat materiaal kopen, want van leven: dat is maar voor weinigen weggelegd en had m’n moeder toch gelijk. Al zou dit voor mij misschien nog niet eens zo gek idee zijn, want met deze opbrengsten zou ik nooit meer op dieet moeten. De muizen zouden dood voor de kast liggen. Echter ook zegt men: om tot goede kunst te komen moet je ontberingen lijden.

Dit schilderij is getiteld ‘Klus plat’ olieverf op MDF-paneel met een formaat van 30x40cm.

Lees meer >> | 61 keer bekeken

Kunst 10-daagse (1)

Hier moest ik even over nadenken, want ik werd uitgedaagd voor de kunst 10-daagse. Zelf wil ik er wel aan meedoen, maar ik kan er niet toekomen om een ander uit te dagen. Dit omdat ik niet weet of hij/zij dit wel op prijs stelt.

Dus lijkt het mij maar het beste dat iedereen die dit leuk vindt om zelf te beslissen om mee te doen. Dan ben ik van een probleem verlost en is het toch wel leuk om wat van je werk te laten zien. Misschien wel met een toelichting, wat ik zelf ook ga proberen.

Dit is dus schilderij 1 en het is, op dit moment, de laatste die ik heb gemaakt. Al heb ik dit onderwerp, al in meerdere gradaties geschilderd, maar het roept herinneringen bij me op.

Als kind ging ik namelijk in de grote vakantie, in Venhuizen, bessenplukken. Prachtig werk vooral toen ik wat suiker mee van huis nam. Hierdoor waren de verdiensten, want het ging per kist, niet bijster hoog. Toch heb ik nog altijd een zwak voor deze rode bessen.

Het is met olieverf geschilderd op een MDF-paneel en heeft een formaat van 15x10cm.

Lees meer >> | 57 keer bekeken

Men bakt ze tegenwoordig bruin

Zelf ben ik nog uit het oude deeg gesneden met als gevolg: dat ik me nogal verbaas. Vooral hoe men heden ten dage met elkaar omgaat, daar lusten de honden geen brood van. Natuurlijk is er altijd al verschil van mening geweest, maar het was gebruikelijk om daar middels een gesprek uit te komen. Niet altijd lukte dat, maar op het eind gaf je elkaar een hand en ging men weer zijn eigen weegs. Dit gaat tegenwoordig niet meer.

We staan als groepen tegenover elkaar en in het gunstigste geval word je een ziekte toegewenst. Zelfs doodsbedreigingen gaat men niet uit de weg en soms over onderwerpen waarvan je denkt: waar gaat het over. Onlangs hadden we weer zo’n geval.

De moorkop was deze keer de veroorzaker en het ging weer goed te keer. De slavenhandel en alle voor-en-tegens werden er weer bijgehaald en dan laat ik de verwensingen, maar even rusten. Natuurlijk is ons slavernijverleden niet iets om trots op te zijn. Dus heb ik al een paar keer te berde gebracht om er iets aan te doen Dit om een goed voorbeeld te geven.

Aan ons verleden kunnen we weinig meer doen. Maar als dit zo belangrijk is, dan kunnen we ons nu uitleven. Slavernij en uitbuiting vinden nog steeds, in grote mate, plaats. Dus laten we dat als de wiedeweerga gaan bestrijden. Onze ooit gemaakte fout zouden we zo, voor een deel, kunnen herstellen.

Echter dan blijkt er weer een groep te zijn die deze mensen niet wil helpen. Die rustig beweren: dat ze niets met die economische vluchtelingen te maken willen hebben. Alleen zij schijnen het recht op bezit te hebben. Dus was ik blij dat ik zelf een klein gebaar kon maken.

Ik had namelijk een ‘moorkop’ geschilderd en werd hierover benaderd door het Banketbakkersgilde. Zij zaten met de handen in de slagroom en wisten dan ook niet hoe ze dit, na de negerzoen, moesten oplossen. Gelukkig kreeg iemand een inval en werd ik benaderd, met het verzoek of ik mijn naam beschikbaar wilde stellen. Dat wilde ik wel, en het is mijnerzijds een klein gebaar, maar vanaf nu heet hij ‘Dikkop’.

Lees meer >> | 44 keer bekeken

De kers had ik al

De kers had ik al

Niet alleen ben ik veel dingen vergeten te vragen waar het nu te laat voor is. Ook gaat dit op voor dingen die ik had kunnen leren. Hier had ik niet eens voor naar school gehoeven nee, dit had middels praktijklessen plaats kunnen vinden. Maar ik dacht dat ik het beter wist en nu blijkt dat ik toen voor de gemakkelijkste oplossing heb gekozen.

Mijn oma kon namelijk geweldig bakken en iedere vrijdag was ze daar dan ook druk mee in de keuken. We werden dan ook in de grond verwent, want je hoefde maar te zeggen welke koek je lekker vond en ze schoof het al in de oven. Dan werd je geduld op de proef gesteld en na lang wachten mocht je eindelijk proeven.

Dit liet ik me geen twee keer vertellen en de gevolgen zijn, jaren na dato, nog altijd te zien. Niet dat dit erg is nee, veel erger is dat ik de kunst van het bakken niet meester ben. Dit had ik zo bij mijn oma kunnen leren en zit ik nu met de gebakken peren. Maar het is nooit te laat.

Hier kwam ik achter toen ik onlangs naar het tv-programma ‘Heel Holland Bakt’ keek. Had dit programma in de tijd van mijn oma geweest, dan had zij zeker gewonnen. Dus aan mij de taak om de eer van onze familie hoog te houden. Door het coronavirus heb ik nu alle tijd om te oefenen. Al diende zich wel een probleem aan.

Namelijk de technische opdrachten, hierbij krijg je alleen wat basis gegevens. Hoe het te maken product er uit moet zien, daar is kennis voor nodig en die ontbeer ik op dit moment nog. Gelukkig heb ik daar een adequate oplossing voor gevonden en dit is dan ook mijn redding. Ik heb me namelijk volledig gestort op het schilderen van koek en gebak. Hierdoor leer ik perfect hoe de baksels eruit moeten zien.

Inmiddels kent het maken van een cupcake dan ook geen geheimen meer voor me. De volgende die ik ga doen: dat is de chocoladezoen. Negerzoen mag namelijk niet meer. Maar hoe zit dat eigenlijk met de Swiddelip? Deze eierkoek gevuld met slagroom en naam gegeven door de Enkhuizer snoepwinkeleigenaar Swidde zal dan ook wel niet meer mogen. Echter, vanwege het coronavirus mag het nu even niet, maar nu ik het over lippen heb even iets anders.

Net als veel andere mensen, al gebruiken zij daar een ander Nederlands woord voor, maar die wil me niet te binnenschieten, heb ik een lijst met nog te vervullen wensen. Eigenlijk moet dit onder ons blijven, maar ik heb altijd het verlangen gehad om met een Afrikaanse dame te zoenen. Ach, laat ik alles maar bekennen, want Enkhuizen kennende zullen er evengoed wel praatjes komen.

Ik had namelijk mijn zinnen gezet op Venus Williams de tennisster. Maar ik wist niet dat die helemaal uit de Verenigde Staten kwam. Dit kwam dus goed af, want laatst lieten ze van haar, in de quiz ‘Per seconde wijzer’, een foto zien. Wel ik kan boos kijken, maar hier haalde ik het niet bij. Ik werd er angstig van en moest mijn mening bijstellen.

Dus moest het een milder iemand worden en dan blijft er maar één iemand over en dat is Sylvana Simons. Ja, zij kon wel eens de kers op de taart worden. Al heb ik die laatste ook al geschilderd, maar dat is andere koek. Al moet ik natuurlijk niet mijn aandacht hier door laten afleiden, want ook aan de ‘kletskoppen’ moet ik nog aandacht besteden.

Lees meer >> | 222 keer bekeken