Cor Edelenbosch

Eindelijk loop ik voor de muziek uit

Eindelijk loop ik voor de muziek uit.

Normaal hobbelde ik altijd achter de feiten aan, maar de technische ontwikkelingen hebben bij mij voor een ommekeer gezorgd. Ik weet dan ook niet wat er gebeurt en denk er zelfs over om op professionele basis verder te gaan. Maar niet te snel.

Je weet het namelijk nooit zeker, maar in dit geval is er geen kind overboord en kan ik het altijd nog weggeven. Wel na zeven kleinzonen, die ik voorzien heb van een schilderij met een piraat, krijg ik nu een kleindochter. Tenminste als de scan niet liegt en daar ga ik dan ook niet vanuit. Bij de jongens lag dit anders.

Hier moest ik wachten tot ze waren geboren en pas dan kon ik aan de slag. Deze keer was alles anders, niet alleen een meisje, maar ook moest er een ander onderwerp worden gekozen. Hier was ik snel uit, ondanks dat ik haar nog niet ken, bleef er toch maar één mogelijkheid over. Namelijk een prinses en omdat ik vooruit kon werken is de klus nu al geklaard.

Ja, het begint er nu toch echt wat op te lijken bij me. Vandaar de plannen van professionalisering.

Zo heb ik inmiddels een assistent in dienst genomen. Veel kunstenaars hebben zich namelijk omringd met hulp en ook de fotograaf Erwin Olaf, zo zag ik laatst in een documentaire, had zich hiervan bediend.

Zelf maak ik ook altijd een foto van het door mij geschilderde en zou dit de eerste gezamenlijke klus worden. De eerste foto had ik nog allen gedaan en die kan dan ook amper de toets der kritiek doorstaan. Met hulp van mijn assistent Michiel spreken we toch al duidelijk van een verbetering. Al was hij vergeten zijn arm, op tijd, terug te trekken. Maar bij de eerste klus kun je natuurlijk niet meteen alles verwachten.

Lees meer >> | 79 keer bekeken

De domste schilders hebben de dikste appels

De domste schilders hebben de dikste appels

“Door het coronavirus zijn wereldwijd de beurskoersen gedaald,” aldus het mannetje van de radio. In de volgende nieuwsuitzending waren de pensioenfondsen er als de kippen bij. Voor de 848^ste keer werd ons dan ook verteld: “dat de kans groot is dat de pensioenen naar beneden worden bijgesteld.”

Eerdaags zal dit dan ook wel gebeuren, want het is ons inmiddels zo vaak meegedeeld. Ja, en zo werkt het, dat je het na zoveel mededelingen het zelf ook gaat geloven. Dus heb ik mijn eigen maatrelen maar genomen.

Maakte ik er in het verleden altijd één nu heb ik voor de zekerheid, maar vier appeltjes voor de dorst geschilderd.

Lees meer >> | 134 keer bekeken

Het is me in de bol geslagen

Het is me in de bol geslagen

Het kan nog, maar ik heb er weinig vertrouwen meer in. Dus lijkt ook dit jaar dat de winter ons laat zitten. Wel van zitten kwam niet veel, want de cheffin had de lente al in het hoofd. “Je moet dat hok van je eens gaan opruimen,” zo luidde haar dwingende advies. Maar opruimen en ik liggen elkaar niet zo goed.

Dus probeerde ik uitstel te krijgen en gaf aan: dat we bij ons thuis pas in het voorjaar schoonmaakten. De reden van dit tijdstip was dat dan de kolenkachel, prachtig in de kachelpoets gezet, de huiskamer uitging. Maar er waren meer tradities bij ons thuis. Werd je slaapkamer aan de grote schoonmaak onderworpen, dan moest je na afloop hiervan trakteren op gebak. Dus stelde ik voor om deze traditie ook bij ons in te voeren.

Het leek wel een oneerbaar voorstel en klonk er een luid duidelijk bevel van, “ga nu maar eens beginnen in plaats van met die rare ideeën te komen.” Dus begaf ik me richting aangewezen plek. Daar stond ik dan met spierpijn en tranen in mijn ogen. Want waar moest ik beginnen?

Eerst de radio maar aan voor wat afleiding, dan kon ik eens rustig om me heen kijken. Dat rustig kijken zat er echter niet in, want daar was de eerste controle al. Snel greep ik wat in mijn handen en meteen kwam er een lichte frons op mijn gezicht. Had ik dit gemaakt?

Ik kon het me niet meer herinneren, een vaas met tulpen, en het bleek dan ook al acht jaar geleden gemaakt. Het is bijna niet te geloven, maar voor de radio draaiden ze op dat moment net Tiptoe Trough The Tulips van Tiny Tim. Dit kon geen toeval zijn en meteen sloeg de schoonmaakwoede in mijn bol. Wie weet wat ik nog meer vind? Maar eerst koffie.

Lees meer >> | 87 keer bekeken

Van achter de ezel

Van achter de ezel

Steeds vaker zit ik ’s avonds wat te mijmeren en dat heeft niets met mijn leeftijd te maken. Ik kan me dan niet meer vermaken, want bij het meeste wat ik doe heb ik daglicht nodig. Iets schrijven is natuurlijk een mogelijkheid, maar dat doe ik al in het begin van de avond. Veelal na het eten een uurtje of twee, maar dan heb ik het wel gehad. Dan wordt het tijd om wat te ontspannen en zet ik de tv aan.

Maar er lijkt wel steeds minder voor te wezen wat mij nog kan boeien. Ooit was dit anders, maar dit is al lang geleden. In de jaren vijftig van de vorige eeuw deed de tv zijn intrede en mijn opa en oma waren er al heel snel bij. Bij ons thuis duurde het tot in de jaren zestig toen hij in de kamer stond, want die Mos in de Westerstraat vroeg wel erg veel geld voor zo’n kassie. Gelukkig konden wij voor die tijd dus uitwijken naar mijn opa en oma.

Daar keek ik dan op woensdag- en donderdagmiddag naar het kinderuurtje en later mocht ik op zaterdagavond kijken. Tevens werd het aantal uitzenduren ook steeds verder uitgebreid. Ondanks dat we zelf dus een televisie hadden, ging ik nog vaak bij mijn opa en oma kijken. Vooral voetbalwedstrijden die ik samen met mijn opa en regelmatig ook met zijn broer bekeek. Echter op een gegeven moment werd er ook een schilderprogramma uitgezonden. Ene Bob Ross liet zien: dat iedereen kon schilderen. Wel ik werd een vaste kijker.

Dus toen ik onlangs zat te mijmeren en daarna uit verveling toch de tv maar aan deed en overging tot zappen. Wat schetste mijn verbazing toen ik bij een zender belande en daar was good old Bob. Hij was niets veranderd, maar dat kon ook niet anders, want het was een herhaalzender. Toch ben ik vanaf deze ontdekking vaste kijker.

Maar ik deed nog een ontdekking. In één van zijn lessen vertelde hij, “dat hij tijdens het schilderen verhaaltjes verzon, dan ging het schilderen een stuk eenvoudiger.” Dat ik dit zelf nooit had bedacht tijdens het schilderen. Maar wat niet is kan nog komen en ik ging het meteen proberen. Alleen kon ik niet, zoals Bob, iets verzinnen en werd het een waargebeurd verhaal.

Op mijn 14^de kreeg ik een overall aan en een pak shag in mijn borstzak en ging ik aan het werk. Werken leek me leuker dan school. Spijt heb ik er dan ook nooit van gehad, al ben ik wel een paar keer van bedrijfstak veranderd. Bijna overal heb ik met plezier gewerkt, maar op een gegeven moment is het toch genoeg.

Maar voor het zover was hebben ze me wel en paar keer goed te grazen gehad. Op een bepaalde leeftijd kwam je namelijk in aanmerking, zoals ze dat toen noemden, voor ouwelullendagen. Net voor ik de bewuste datum had bereikt werd deze regeling afgeschaft. Er zat niets anders op, dan te wachten op het tijdstip dat je per week een halve dag korter mocht werken. Jullie raden het al ook dit werd afgeschaft. Dus op naar de pensionering.

Na 51 jaar werken kon het wel een keer toe. Maar wat schets mijn verbazing, en het leek wel of ze speciaal op mij wachten. De AOW-leeftijd werd met een maand opgeschoven. Wel betekende dit, dat ik nog wat extra pensioen opbouwde.

Steeds vaker hoorde ik namelijk dat gepensioneerden schatrijk waren. Stiekem begon ik me al een kapitalistje te voelen. Zelfs zo erg dat ik, in overleg met mijn eega, besloot om een kluis te kopen. Maar de eerste uitbetalingen vielen wat tegen, ze moesten er zeker nog inkomen. Wel het was andersom, ze wisten dat ik gepensioneerd was en plots kwam de dreiging: “dat de pensioenen wel eens omlaag konden gaan.”

Dit verhaal zat ik te overdenken toen ik de sleutel van de kluis uit aren moede, maar ben gaan schilderen. Nodig heb ik hem toch niet en maakt hij op deze wijze nog nieuwe deuren voor me open. Wel moet ik eerlijk bekennen: dat Bob gelijk had en het schilderen een stuk makkelijker ging, maar toen moest de hardste klap nog komen. Ik kreeg namelijk bericht van de bank, “dat de rente naar 0% was gedaald.” Straks kan ik niet eens meer schilderspullen kopen. Wat nu? Wel er zit niets anders op dan van mijn laatste geld een tractor te huren.

Lees meer >> | 80 keer bekeken

Nexit

Nexit

Ooit volgde ik het nieuws op de voet, tegenwoordig laat ik het nogal eens wat schieten. De oorzaak hiervan is de Brexit. In het begin las ik het nog wel, maar al snel snapte ik er niets meer van en liet ik het aan me voorbijgaan. Maar nu heb ik er spijt van.

Eindelijk had ook iets waarmee ik dacht: aan de weg te kunnen timmeren, maar helaas. Ik heb namelijk een schilderij, nou ja, een miniatuurtje, verkocht aan iemand in België. Dus liep ik al wat met mijn borst vooruit en wilde ik overal verkondigen: dat ik internationaal ben doorgebroken. Al snel begreep ik dat hoogmoed altijd ten val komt.

Niks internationaal, in Europa zijn we tegenwoordig allemaal één en bestaat er geen buitenland meer. Daar ging mijn carrière! Ja, en om nu nog een Nexit te bewerkstelligen daar is het te laat voor. Had ik maar beter moeten opletten bij de Brexit. Dus ga ik maar weer schilderen.

Lees meer >> | 65 keer bekeken

Toch nog

Toch nog

Het hoort natuurlijk niet, maar toch hoop je het. Namelijk dat één van je kinderen dezelfde aspiraties heeft als jezelf. Helaas kreeg ik drie cultuurbarbaren en ze schamen zich er ook niet voor. Dus moest ik mijn hoop zetten op een ontluikend talent bij één van mijn kleinzonen.

Wel toen ze klein waren werd ik regelmatig voorzien van een kunstwerk en zag dit er goed uit. Maar met het klimmen der jaren werd dit enthousiasme steeds minder. Gelukkig heb ik veel geduld en lijkt mijn wens nu uit te komen.

Michiel (3) kwam namelijk met een prachtig kunstwerk aanzetten. Je hoeft geen kunstkenner te zijn om te zien dat hij in zijn abstracte periode zit. Maar een nog beter gevoel kreeg ik toen hij persé onder een schilderij van mij wilde hangen. Eindelijk! 

Lees meer >> | 81 keer bekeken

Het is er weer tijd voor

Het is er weer tijd voor

Ondanks de warme zomer heb ik hier maanden naar uitgekeken. Ik was zelfs bang dat door de klimaatverandering ook dit zou verdwijnen. Erger zou ik niet, en met mij nog iemand, gestraft kunnen worden. Namelijk geen winterkost meer.

Samen met mijn kleinzoon Aron is hutspot namelijk ons lievelingseten. Ik lieg niet als ik vertel: dat ze ons dit wel drie keer in de week kunnen voorzetten. In mijn kindertijd had ik dit ook met rode bieten. Zelfs zo erg dat ik bij buren te gast ging als ze dit aten. Overal in de straat mocht ik aanschuiven, maar nu durf ik het niet meer.

Ze kijken nu al met een meewarige blik naar me, laat staan als ik aanbel met vraag: mag ik een vorkje hutspot meepikken. Dan zullen de rapen, en die lust ik niet, gaar zijn. Dus kon ik mijn energie beter ergens anders in steken.

Ja, ik kon beter het zekere voor het onzekere nemen en proberen de ingrediënten voor het nageslacht vast te leggen. Ondanks dat het nu nog meevalt ben ik toch bang dat de winters zullen verdwijnen. Met als gevolg dat we straks in december aan de Tortilla Espanola zitten. Dus zag ik geen andere oplossing dan om het schilderen.

Zo ben ik met, het hoofdbestanddeel, de ui begonnen. Met als voordeel dat je bij het schilderen, niet zoals bij het schillen, geen tranen in je ogen krijgt. Maar misschien ben ik wel te optimistisch en denken jullie er heel anders over. Zelf heb ik een ander dilemma, want wat moet ik nu schilderen. Een aardappel of een wortel? Wel daar moet ik nog maar even over denken. Als laatste ga ik het klapstuk doen en dan is het maar hopen: dan dit zowel letterlijk als figuurlijk zo is. Maar nu ga ik eten, hachee ook lekker.   

Lees meer >> | 114 keer bekeken

Drieluik

Drieluik

Op dit moment is er in het Limburgs Museum te Venlo een tentoonstelling van de schilder Evert Thielen. Hij is gespecialiseerd in het schilderen op doek en van veelluiken gebaseerd op het realisme. Zelf heb ik deze veelluiken gezien in museum de Fundatie in Zwolle. Ze zijn niet alleen fantastisch om te bekijken, maar ook gigantisch groot.

Ja, dat zou ik ook wel eens willen doen, maar er was een probleem of eigenlijk twee. Het maken van een dergelijk veelluik neemt enkele jaren in beslag en zoveel geduld bezit ik niet. Tevens heb ik geen ruimte tot mijn beschikking waar ik dergelijk werk kan maken. Toch liet het me niet los.

Toen ik dan ook een appel op een miniatuur schilderij, 8x6cm, aan het schilderen was ontsproot zich het volgende idee. Iedere keer als ik er een hap van nam, en zo had ik ook nog te eten, kon ik dit vastleggen. Wel het is gelukt, maar bij drie stuks was ik toch wel klaar. De appel was namelijk behoorlijk zuur en ook begon hij te verkleuren.

Lees meer >> | 297 keer bekeken

Met andere ogen

Met andere ogen

“Ik rotzooide maar wat aan,” zo vertelde de schilder Karel Appel ooit. Ondanks andere verhalen, van een bewust opzet van een schilderij, denk ik toch: dat Appel gelijk heeft. Je probeert namelijk wat en dan hoop je maar dat er iets uit komt. Ook voor mij gaat dit op, maar sinds kort heb ik gelukkig een assistent.

Mijn kleinzoon Michiel (2) helpt me namelijk op dit gebied. Dat kan ik natuurlijk niet negeren, want kleine kinderen en dronken mensen spreken de waarheid. Dus hou ik me aan hem vast en bij dit schilderij zei hij dan ook, “een ei opa.”

Lees meer >> | 142 keer bekeken

Cyclus

Cyclus

Het is niet de bedoeling dat ik me met hem ga vergelijken, maar toch viel me iets op. De kunstenaar Picasso vertoefde tijdens zijn kunstenaarschap in verschillende periodes. Zo had hij een blauwe -, roze -, kubistische -, klassieke -, surrealistische -, en abstracte periode.

Op een gegeven moment merkte ik dat dit ook voor mij opging. Al was dit niet meteen aan het schilderen te merken. Oh nee, het had met mijn gedrag te maken. Door het steeds schilderen van citroenen zit ik al een tijdje in mijn zure periode.

Lees meer >> | 109 keer bekeken