Cor Edelenbosch

Een hele hap

Het lijkt me beter om als voornemen in het nieuwe jaar geen fruit meer te doen. Ik kan het namelijk niet laten om tijdens het werk er zo af en toe een klein hapje van de achterkant te nemen. Echter voor je het weet begin je ook aan de voorkant.

Ja, en dan wordt het meer gummen als tekenen. Vandaar deze bijna afgekloven appel.

Lees meer >> | 16 keer bekeken

Gaan met die bannaan

Crypto-investeerder koopt ducttape-banaan voor 6,2 miljoen dollar

Een crypto-investeerder heeft 6,2 miljoen dollar neergelegd voor het wereldberoemde kunstwerk van een banaan die met ducttape aan een muur zit vastgeplakt. Voor dat geld kreeg de koper een banaan, een rol ducttape, instructies om het object in elkaar te zetten en een echtheidscertificaat.

Wat een bedrag voor dit ‘kunstwerk’ en het plaatst mij hiermee voor een dilemma. Zelf heb ik ook een kunstwerk van een banaan, maar dan geschilderd. Wat moet dit dan opbrengen? Of zal ik er voor de zekerheid nog ducttape over schilderen? Nog maar eens goed over nadenken, rijk worden kan altijd nog. Al hoef ik op mijn leeftijd natuurlijk ook niet de rijkste man van het kerkhof te zijn.

Lees meer >> | 32 keer bekeken

Ik kan mijn ei niet kwijt

De thans formerende partijen die trachten een nieuwe regering te vormen hadden niet mijn vertrouwen. Hun verkiezingsstandpunten gelezen hebbend kwam ik al snel tot de conclusie dat ik bij hen niets te zoeken had. Erger ik kon er wel eens nadeel van gaan ondervinden als zij het voor het zeggen krijgen. Want net als iedereen kijk ook ik waar ik het meeste baat bij heb ja, ook voor mij geldt een vorm van eigen belang.

Bij mij is dat hoe zijn hun standpunten qua kunst en cultuur. Wel cultuur stond bij iedere partij in het programma en dan met name ‘volkscultuur’. Het CDA wil, “taal, cultuur en traditie ondersteunen met een regionaal of lokaal karakter, van carnaval tot paasvuren.” De BBB heeft het, “over de rijke traditie van carbidschieten en de dorpskermissen. Dit helpt mee aan het beroemde noaberschap.” De VVD wil zelfs, “dat de volkscultuur een volwaardig onderdeel wordt van de culturele basisinfrastructuur.” Het NSC, “stelt een apart stimuleringsfonds voor ‘om de totstandkoming van nieuwe nationale en streekproducties in toneel, musical en film te bevorderen.” Tenslotte de PVV zij willen, “stoppen met ‘onzinnige’ kunst- en cultuursubsidies. Wel gaat er geld naar behoud en toegankelijk maken van cultuur erfgoed.” Dus is alleen de, en dan vooral de eigen, cultuur belangrijk en over de kunst wordt met geen woord gerept. Al snel bleek mijn angst gegrond.

Bij dergelijk partijen is kunst, bij bezuinigingen, het eerste wat sneuvelt. Ze waren nog niet eens een regering en nu werd me de nek al omgedraaid. Daar komt bij dat ik het totaal niet aan had zien komen. Dus kan ons nog wel eens heel wat staan te wachten, maar ik ben al genoeg getroffen.

Als schilder heb je je favoriete onderwerpen en voor mij is dat het ei. Vanwege de kleur het bruine ei en wat doen ze. Vanwege de door hun zo belangrijke Nederlandse cultuur krijgen de witte kippen het alleenrecht. Al blijken ze over mensen ook in deze vorm te praten, maar daar hebben ze wetrechtelijk nog geen oplossing voor. Al zie ik het somber in, want ze schamen zich nergens voor. Dus kan dit van de witte kip wel eens een probeersel zijn. Want aan superieure kwaliteiten wordt hen nogal wat toegedicht.

De eieren van de witte kip zijn 9% goedkoper en minder milieubelastend dan de bruine eieren. Witte kippen leven langer en gaan langer door met leggen. Een witte kip legt in 1,5 jaar tijd gemiddeld 450 eieren, een bruine kip zo’n 380. Daarnaast gaan de kippen efficiënter om met hun voer, dus produceren ze minder CO₂. De witte kip is bovendien rustiger en pikt minder naar andere kippen, zodat ook het dierenwelzijn in de stal erop vooruitgaat. Het vergelijk met de witte mens zal niet lang op zich laten wachten.

Dit vooral dankzij de BBB die steeds beweert: dat boeren hun dieren als eigen familie zien. Maar wat moet ik? Ja, dat wordt een ander onderwerp zoeken. Naar ik aanneem zullen ze de ‘varkensharen’ penselen wel met rust laten.  

Lees meer >> | 16 keer bekeken

Een gok

Een gok

“Je moet alles proberen,” zo werd me door mijn, helaas ontvallen, buurman Rob geadviseerd. Toch ben ik op dit gebied altijd wat angstig, want door proberen had ik ook al drie kinderen gekregen. Maar zijn advies heb ik toch opgevolgd.

Dus heb ik inmiddels al diverse tekeningen met potlood, Oost-Indische inkt en soft pastel gemaakt. Echter één techniek had ik nog niet gedaan, namelijk die met houtskool. Dus moest dit vandaag maar eens gebeuren.

Wel wie niet waagt, die niet wint. Dus heb ik me op dit portret gestort. Wel het is me goed bevallen en zeker voor herhaling vatbaar.

Lees meer >> | 25 keer bekeken

Verslaafd

Ooit was ik verslaafd aan roken, maar dat is inmiddels vierentwintig jaar geleden. Echter eens verslaafd altijd verslaafd. Al begint het onschuldig.

Ook nu was dit het geval en kreeg ik op de schildercursus de opdracht een miniatuurschilderij te maken. Het was een pruim zo weet ik nog en ik was meteen verslaafd. Zelfs zo erg dat ik niet eens meer weet hoeveel ik er in de loop der jaren heb gemaakt.

Lees meer >> | 27 keer bekeken

Op mijn tellen passen

Afgelopen weekend was het weer tijd voor de vogeltelling. Als liefhebber van deze dieren was ook ik paraat, maar wat viel het tegen. Alleen wat huismussen, koolmezen en twee zwarte kauwen. Dat was wel eens beter geweest.

Dicht bij het park wonend komen er regelmatig meer tot de verbeelding sprekende vogels langs. Zoals daar zijn, de grote bonte specht, Turkse tortel, gaai en niet te vergeten het roodborstje. Vooral deze laatste baarde me dit jaar zorgen.

Ieder jaar, tegen de winter, kwam dit mooie vogeltje aangevlogen. Ja, ging dan pontificaal op de vensterbank zitten en tikte nog net niet tegen het raam. Dit zou ook geen effect hebben bij het triple glas wat bij ons in de sponningen zit. Het isoleert niet alleen ook het geluid houdt het tegen.

Dus ging ik ervan uit dat er een nieuw plekje was gevonden of het leefde niet meer.

Echter tijdens de kleine winterperiode bleek daar toch iets roods, in de sneeuw, te schitteren. Ik kon mijn geluk niet op, toch weer terug op de oud plek. Maar het zette wel druk bij mij op de ketel.

Ooit zou er een einde aan dit winterse bezoek komen en moest ik het nu toch daadwerkelijk gaan schilderen. Wel dat heb ik gedaan en nog iets. Ik heb namelijk valsgespeeld en moet ik oppassen dat het niet uitkomt.

Tijdens de telling heeft het roodborstje zich niet laten zien. Om mijn lijst toch iets mooier te maken heb ik het toch meegeteld. Het is dus te hopen dat niet iedereen geknoeid heeft. Anders heb ik me behoorlijk in de nesten gewerkt.

Lees meer >> | 24 keer bekeken

Een geschikte peer

Vanwege mijn postuur zou je het niet zeggen, maar ik ben een slechte eter. Voor veel dingen haal ik mijn neus op. Zelfs zo erg dat ik met mijn neus omhoog loop en zij die mij niet kennen denken: dat ik kapsones heb.

Zij die wel beter weten die kunnen er ook wat van. Als er voor mij weer eens een aparte maaltijd wordt geserveerd, dan zijn de commentaren niet van de lucht. Veelal trek ik me hier niets van aan, maar wel van het feit dat ze me belachelijk maken. Hierbij staan ze sterk, want een tegenargument heb ik niet.

Zo lust ik wel worteltjes en ook uienhachee laat ik niet aan me voorbijgaan. Hutspot daarentegen daar zet ik geen tand in ja, en dan kunnen ze het niet laten om me uit te lachen. Vooral omdat ik dan alleen worteltjes met aardappels krijg voorgeschoteld.

Dan is er nog de peer en ook die brengt heel wat teweeg. Stoofperen stonden in mijn jeugd iedere zondag op tafel. Als ik die rode dingen nu zie, dan komt dat afschuwelijke gevoel van weleer meteen bij me bovendrijven. Handperen echter, die lust ik iedere dag wel.

Ook het schilderen van peren behoort tot mijn favoriete bezigheden. Die heb ik al in allerlei soorten en maten gedaan. Deze keer zelfs een mini-schilderij van 8 bij 6cm en dit stemt me toch wel tevreden.

Al blijft er één wens over namelijk dat ze, na al dat uitlachen, toch nog eens gaan zeggen: hij is wat vreemd, maar voor de rest wel een geschikte peer. Anders blijf ik met de gebakken peren zitten.

Lees meer >> | 18 keer bekeken

Fouten

“Schrijven is schrappen,” zo werd mij eens door een schrijver verteld. De leraar schilderen had er weer een heel andere kijk op, “schilderen leer je door het veel te doen.” Toch vraag ik me, op mijn leeftijd, af hoelang zou dit voor mij nog duren?

Ook met dit werk was het weer een aaneenschakeling van missers. Het begon al met het paneel wat te groot was voor het onderwerp.  Zo had ik naar vijf appels in de fruitschaal en hield ik te veel ruimte over. Dus bij de buren maar een appel geleend.

Die was echter heel anders gekleurd, maar ik had geen zin om naar de groenteboer te gaan.

Toen het klaar was stak die rode appel, of die vijf groenen, wel erg af. Waarom had ik met mijn eigenwijze gedoe die ook niet groen geschilderd? Echter ik had hem ook aan de verkeerde kant geschilderd namelijk aan de rechterzijde. Dus durf ik het niet eens aan de buren te laten zien, want die wonen aan de linkerzijde. Tevens ben ik hem vergeten terug te brengen,

Dus ga ik maar weer in mijn hoekje zittend denkend aan de wijze woorden van de leraar, “van je fouten leer je het meest.”

Lees meer >> | 34 keer bekeken

De kat uit de boom kijken

De kat uit de boom kijken

Deze Zwitserse reus, Berner Sennenhond, kwam ik onlangs weer tegen. Verscholen in een hoekje en veertien jaar geleden geschilderd. Hier verbaasde ik me in hogelijke mate over. In al die jaren heb ik het op dit gebied behoorlijk laten afweten.

Terwijl ik toch meer een hondenliefhebber ben dan een kattenmens. Toch doe ik die laatste wel regelmatig en dat is vreemd zou je denken. Maar er zit een reden achter en eigenlijk schaam ik me hier wel voor. Ik ben namelijk bang voor poezen en door ze te schilderen probeer ik van deze angst af te komen.

Lees meer >> | 37 keer bekeken

Hebben is hebben maar krijgen is de kunst

Hebben is hebben maar krijgen is de kunst

Eigenlijk had ik er al niet meer op gerekend. Niemand van mijn kinderen en ook niet van mijn kleinzoons hadden deze aspiratie. Al is het gebruikelijk dat sommige familiekenmerken een generatie overslaan. Tot mijn grote vreugde, na al die cultuurbarbaren, was daar Iris (2).

Bij binnenkomst roept ze al: “verven.” Tijden kan ze dit, met de tong uit de mond, volhouden. Plots ontdekte ze echter mijn potloden en ook daar ging ze voortvarend mee van start. Ze gooide er meteen een groepsportret tegenaan en de gelijkenissen zijn treffend. Zo staat ze er zelf natuurlijk op en ook haar broer Michiel, zelfs oma ontbreekt niet. Eigenlijk hoef ik niet uit te leggen wie ik ben, maar voor de toekomst ontkom ik hier niet aan.

Als ze later gaat exposeren of in een museum komt te hangen, dan moet natuurlijk ook haar beginwerk worden getoond. Dan moeten de toeschouwers weten dat die man rechts, met die dikke kop, opa is. Maar ik kan beter ophouden met opscheppen, maar wat ben ik blij dat ik haar, en ook die anderen, heb.

Lees meer >> | 36 keer bekeken