Cor Edelenbosch

Goeie ⁎

Sinds Piet Paulusma is overleden is het gedaan met de betrouwbare weersvoorspellingen. Diverse zagen hun kans schoon om in dit door Piet verlaten hogedrukgebied te duiken. Het werd hoe langer hoe gekker en verschenen er voorspellingen van maanden vooruit. Natuurlijk de één zijn dood is de ander zijn brood, maar hier begon ik bij voorbaat al van te koken.

Ze voorspelden allemaal een zomer zo heet als we nog nooit hebben meegemaakt. Terwijl het buiten amper boven nul was werd ik al door de hitte bevangen. Er viel zelfs wat natte sneeuw en ik had al last van een zonnesteek. Zelfs zo erg dat ik er volledig in mee ging en een aardbei ging schilderen. Die ze zelfs zomerkoninkje noemen.

Gelukkig kon ik me inhouden en heb ik het bij één gelaten. Het aloude spreekwoord in gedachten houdend: één zomerkoninkje maakt nog geen zomer.

⁎ Goedendag

Olieverf op MDF-paneel, formaat 18x13cm.

Lees meer >> | 40 keer bekeken

Liever een half ei dan een lege dop

Als kind kregen wij van onze opa en oma met de paas een groot chocolade ei. Je was dan de koning te rijk, maar op een gegeven moment is je kindertijd voorbij. Natuurlijk bleven we niet met lege handen achter en werd de gift verplaatst naar Oud en Nieuw.

Net zoals nu bij de KLM en andere bedrijven gebruikelijk is kregen ook wij dan een bonus. Namelijk honderd gulden en dat was heel wat in die tijd. Dit kon natuurlijk niet altijd zo blijven, want ook het leven van mijn opa en oma bleek eindig. Maar mijn herinneringen aan hen niet.

Dus leek het me leuk om een ei te schilderen en natuurlijk weet ik dat het de bedoeling is dat je zelf een ei beschildert. Maar ik besloot uit herinnering toch om het anders te doen en werd het een heel ei samen met een halve. Zo heb ik met deze paas toch wat naast de herinnering.

Al moet ik wel verklappen dat ik blij ben met deze late paas. Hierdoor kon ik het schilderijtje op tijd voltooien en is het niet blauw gekookt. In het verleden heb ik me wel eens zo druk gemakt om het op tijd af te krijgen dat ik daar spontaan een eisprong van kreeg, maar deze keer kon ik zelfs gelijk met die ene kip op stok. 

Lees meer >> | 30 keer bekeken

Eigenzinnig

Tijdens de schilderopleiding adviseerde de leraar om je te gaan specialiseren. Zelf ben ik nogal eigenzinnig en lag dit advies dan ook naast me neer. Ja, ik had hier zelfs al eens eerder mee te maken gehad.

Dat was in de tijd dat ik dokter wilde worden en ook toen was de vraag: in welke discipline? Het enige wat ik toen kon bedenken was poppendokter dat was in ieder geval zonder bloed. Maar hier kon je niet je brood in verdienen.

Lees meer >> | 36 keer bekeken

Geen slapende honden wakker maken

Gelukkig hoefde ik deze niet wakker te maken en ook mezelf niet. Op deze zondagmorgen was het nog donker toen ik wakker werd, maar na enige tijd brak toch het daglicht door. Dat betekende een mooie lange dag en kon ik eindelijk eens gaan doen waar ik al tijden mijn zinnen op had gezet.

Alleen wist ik nog niet hoe. Met inkt of met potlood? Wel wie een hond aan het papier wil toevertrouwen die vindt altijd wel het goede medium Wel het werd het potlood en heb ik zo deze Schotse Collie getekend. Ik heb zelfs nog tijd over en zo kan ik mooi mezelf een rondje uitlaten. Je zou er bijna van gaan kwispelen.

Lees meer >> | 29 keer bekeken

De vruchten van iets plukken

Dankzij mijn opa en oma ben ik gek op vruchten niet alleen om te schilderen, maar ook om te eten. Als enige drie kleinkinderen werden wij daar, middels koek en snoep, behoorlijk verwend. Voor we echter weggingen moesten we dan, wat toen niet gebruikelijk was, eerst een appel eten. Volgens beide grootouders hadden ook arbeiderskinderen hier recht op. Ja, de verzuiling bestond toen nog.

Al was het wel weer raar dat we, met een republikeinse opa en opa, twee keer per jaar een sinaasappel kregen. De ene was op Koninginnedag na het defilé op de lagere school. De andere tijdens de kerstdienst van de zondagsschool. Dat was weer het voordeel als je tot, dankzij mijn moeder, tot meerdere zuilen behoorde.

Tegenwoordig staat er een fruitschaal, en mijn opa en oma zouden hun ogen uitkijken, met meerdere soorten fruit op tafel. Sommige, gelukkig niet allemaal, lusten niet eens fruit. Dus ben ik ze ook maar gaan schilderen en wie weet kunnen ze daar later de vruchten van plukken. Maar dan moet je als schilder eerst dood zijn zo hebben ze me op het hart gedrukt. Wel voorlopig tikt die nog dus ga ik eerdaags aan een fruitmand beginnen.        

Lees meer >> | 30 keer bekeken

Een uitglijder

Diverse soorten fruit, sommigen zelfs meerdere keren, heb ik al geschilderd. Dus een geliefd object mijnerzijds, maar één bleef ik ontwijken en dat had ik beter toentertijd kunnen doen. Maar gedane zaken nemen geen keer.

Na een spannende voetbalwedstrijd waarin ik me volledig had gegeven ging ik, na nog enige tijd met mijn voetbalvrienden in de kantine te hebben gezeten, richting huis. Hierbij moest ik eerst een steile dijk op fietsen en dat viel niet mee omdat mijn spieren, van sommige wist ik niet eens dat ik ze had, nog strak van de wedstrijd stonden. Toch kwam ik boven en liet me als een echte wielrenner afdalen. Hierbij zag ik echter de bananenschil, die een onverlaat hier had neergegooid, over het hoofd. Een verschrikkelijk val was hiervan het gevolg, Toch ben ik thuisgekomen.

Hier dacht men: dat de voetbalwedstrijd uit de hand was gelopen. Met mijn tanden door mijn lip kon ik ze het ware verhaal vertellen, maar ze leken weinig onder de indruk Ja, ze leken me niet te geloven en getuigen had ik niet. Wel een angstcomplex.

Bij het zien van een banaan voelde ik, zelfs jaren later, en het gedrag van mijn familie de angst weer opkomen. Met als gevolg dat ik de banaan niet meer kon zien laat staan eten. Zoals velen zullen weten ben ik een nogal gecompliceerd persoon en kwamen er in de loop der jaren steeds meer angsten bij. Op een gegeven moment kon ik er dan ook niet meer onderuit en ben ik hulp gaan zoeken.

Zo ging ik eerst naar de huisarts en hij vertelde, “dat hij dit alleen met medicijnen kon bestrijden, maar dat dit niet de oplossing was. Je kunt beter psychotische hulp zoeken,” zo gaf hij aan. Ik stribbelde wat tegen, want ik zag me al liggen op zo’n divan allerlei moeilijke gesprekken voerend nee, dat was niets voor mij. Ik ben nogal gesloten en laat nooit het achterste van mijn tong zien. De dokter zag mijn probleem en hielp me over de drempel heen, “medicijnen zijn erg verslavend en die zal je dan de rest van je leven moeten slikken.”

Dus toch maar een afspraak gemaakt en al heel snel kon ik er terecht. Het was heel anders dan ik me had voorgeteld, niks geen divan. Gewoon in een stoel tegenover elkaar en een gesprek van man tot man. Niks tegen vrouwen, maar tegen een man praat je tegenwoordig toch vrijer. Zo gingen we in het eerste gesprek al behoorlijk de diepte in.

Zo wilde hij meten weten: “of mijn ouders me wel eens hadden verteld waarom en hoe ze hadden besloten om nog een kind te verwekken?” Over dergelijke dingen werd bij ons thuis niet gesprokken en gaf ik als antwoord: gezien al mijn problemen is het een vluggertje geweest en hebben ze er met de pet naar gegooid. “Aan je postuur kan ik zien dat dit zeker niet het geval niet is geweest anders had je wel magerder geweest,” Wel dan zal ik wel in de drank verwekt zijn zo dacht ik, maar dit hield ik wijselijk voor me. Gelukkig hield hij op met dit soort intieme vragen, want ik zag me al naast Marc Overmars in een VIP-box zitten.

Er volgden nog heel wat sessies en diende zich er op een geven moment toch een oplossing aan. “Je moet alles van je afschrijven,” zei de psycholoog opgewekt. Door al die gesprekken was hij helaas vergeten: dat ik ook een angststoornis voor schrijven heb. “Dan zie ik nog maar één oplossing en dat is de problemen schilderen,” zo eindigde hij.

Wel ik begon met de angst voor uitglijders, net als bij de val, met een schil. Al snel had ik de smaak te maken en knapte ik er zo van op dat ik het zelfs aandurfde om de hele banaan te doen. Natuurlijk moet ik waken voor een te veel aan optimisme, maar toch hoop ik dat ik het ook ooit van me af kan schrijven.

Lees meer >> | 40 keer bekeken

Denken moet je aan een paard overlaten, die heeft een veel groter hoofd

Het lijkt wel of het denken en ook het onthouden me steeds moeilijker afgaat. Soms duurt het twee of drie dagen voor me een naam te binnenschiet. Ook dit heb ik nog nooit gehad, maar sinds dit jaar heb ik een agenda om afspraken te noteren. Helaas blijft het hier niet bij.

Ja, het schijnt al veel langer aan de gang te zijn. Zo ontdekte ik dit paard wat ik drie jaar geleden heb geschilderd en totaal was vergeten. Gelukkig is het niet op hol geslagen en hoefde het ook geen voer. Dus binnenkort, ik zal het meteen in mijn agenda noteren, maar eens de balans opmaken van wat ik allemaal heb.

Lees meer >> | 79 keer bekeken

Er valt niets mer te verbloemen

Er valt niets meer te verbloemen

In mijn ruimte is het niemand toegestaan om iets, zonder mijn medeweten, te pakken of te verzetten. Ik beweer namelijk dat ik alles, zelfs met mijn ogen dicht, zo kan pakken. Dit heeft al tot menig verbaasde reactie geleid. Waarvan, “in deze klere troep?” wel de beschaafdste is. Maar deze keer, tot groot genoegen van mijn criticasters, ging ik af als een gieter.

Als het een vergeet-me-nietje was geweest, dan had ik nog kunnen zeggen: dat ik het expres had gedaan. Maar bij mijn lievelingsbloem, de dahlia, viel er niets te verbloemen. Na twee jaar, en ik wist niet eens meer dat ik hem had gemaakt, kwam hij plots tevoorschijn. Gelukkig had hij geen water nodig anders was er niets van over geweest.

Olieverf op MDF-paneel. Formaat 24x30cm.

Lees meer >> | 40 keer bekeken

Lekker

Het is de bedoeling dat je alles wat je maakt een titel geeft. Wel, dat haalt bij mij in mijn hoofd de raarste gedachte boven. Regelmatig vraag ik me dan ook af: gaat het me nu om het maken of om de titel of om het verhaal eromheen? Hier kom ik nooit uit en eigenlijk hoeft dat ook niet, want in alle onderdelen heb ik plezier. Deze keer echter was ik echter, vooral met mijn gedachten, te voorbarig.

Ik moest nog beginnen en toen had ik de titel al namelijk al lepeltje lepeltje. Tot mijn grote schrik, en het was zondag, was mijn inkt op en zat een tweede lepel er niet in. Maar ook kwam het besef dat dit, op mijn leeftijd, een laatste stuiptrekking was. Wat nu?

Automatisch ga ik dan terug in mijn herinneringen. Al snel kwam er een gelukzalig gevoel bij me boven. Denkend aan de tijd dat je als kind lekker de pan mocht uitlikken. Ik kreeg er meteen weer zin in, maar ook dit gaat niet meer vanwege de calorieën. Jammer, want wat was dat lekker, maar heeft mijn lepel ook een titel.

Oost-Indische inkt op papier. Formaat 40x30cm.

Lees meer >> | 43 keer bekeken

Er een klap op geven

Volgens mijn nazaten ben ik moeilijk van mijn principes af te brengen. Zo hang ik nog politieke ideeën aan van iemand die al honderd jaar geleden is overleden. Maar ik voel me er wel bij, al denken sommige mensen dat ik een klap van de molen heb gehad. Ook voor het schilderen gaat dit op.

Zo schilder ieder onderwerp maar één keer. Al is me wel eens gevraagd: om iets nog een keer te doen. Natuurlijk heb ik bijvoorbeeld appels in meerdere gradaties gedaan, maar altijd een andere vorm of kleur. Maar laat ik tot de punt komen op deze wijze draai ik er omheen. Onderstaand schilderij heb ik namelijk wel twee keer gemaakt.

Het eerste exemplaar is namelijk ontvreemd op een expositie. Ik kon het haast niet geloven, maar het werd nog gekker. Zo zei iemand tegen me, “dat betekent dat iemand het graag wil hebben en is dus een geweldige reclame voor je.” Hier zat wat in, maar het bleef bij mij knagen.

Misschien zou het ooit nog boven water komen. Inmiddels duurt het al zo lang dat ik de moed heb opgegeven. Dus moest ik mijn principe opzijzetten en heb ik het nog een keer gemaakt. Zodat ik er eindelijk een klap op kan geven.

Lees meer >> | 101 keer bekeken