Cor Edelenbosch

Er een klap op geven

Volgens mijn nazaten ben ik moeilijk van mijn principes af te brengen. Zo hang ik nog politieke ideeën aan van iemand die al honderd jaar geleden is overleden. Maar ik voel me er wel bij, al denken sommige mensen dat ik een klap van de molen heb gehad. Ook voor het schilderen gaat dit op.

Zo schilder ieder onderwerp maar één keer. Al is me wel eens gevraagd: om iets nog een keer te doen. Natuurlijk heb ik bijvoorbeeld appels in meerdere gradaties gedaan, maar altijd een andere vorm of kleur. Maar laat ik tot de punt komen op deze wijze draai ik er omheen. Onderstaand schilderij heb ik namelijk wel twee keer gemaakt.

Het eerste exemplaar is namelijk ontvreemd op een expositie. Ik kon het haast niet geloven, maar het werd nog gekker. Zo zei iemand tegen me, “dat betekent dat iemand het graag wil hebben en is dus een geweldige reclame voor je.” Hier zat wat in, maar het bleef bij mij knagen.

Misschien zou het ooit nog boven water komen. Inmiddels duurt het al zo lang dat ik de moed heb opgegeven. Dus moest ik mijn principe opzijzetten en heb ik het nog een keer gemaakt. Zodat ik er eindelijk een klap op kan geven.

Lees meer >> | 109 keer bekeken

Ik dacht dat het zo helder was als glas

Iedere morgen bij het wakker worden maak ik voor die dag een plan van aanpak. ’s Avonds, in mijn bed, kom ik er achter dat er weer niets van terecht is gekomen. Toch blijf ik erin volharden al sta ik op dit moment op een tweesprong.

Door weken van lichamelijk ongemak weet ik nu helemaal niet meer waar ik moet beginnen. Moet ik eerst de dingen afmaken waar ik al mee begonnen was of kan ik beter de schilderijen die klaar zijn, en een jaar hebben liggen drogen, gaan vernissen? Ik weet het niet meer!

Maar ik weet zoveel niet meer. Zou dit door de medicijnen komen? Want waar zijn al die leuke antiekwinkeltjes gebleven? Ooit zag ik hier dit Romeinse glas om te schilderen. Maar mijn blik lijkt wel wat glazig te worden, want niet alleen de antiek- ook andere winkels verdwijnen in rap tempo. Maar ik dwaal af, moet ik maar wat doen of toch maar een planning maken? Ja, was het leven maar zo helder als glas.

Olieverf op MDF=paneel met een formaat van 18x13cm.

Lees meer >> | 67 keer bekeken

Aan iets gebakken zitten

Gisteren was ik nog op de gezonde toer door een geschilderde appel te plaatsen. Helaas heb ik ook een andere kant. Zo heb ik vanaf mijn geboorte al last van overgewicht en tot op de dag heb ik dit volgehouden.

Natuurlijk heb ik alle diëten geprobeerd, maar een definitieve oplossing heeft het nooit gebracht. Onlangs kreeg ik echter een tip en die zou ik nog kunnen proberen. Hierbij kreeg ik het adres van een psychiater.

Nadat ik een afsprak bij hem had gemaakt kon ik al snel terecht. “De te volgen therapie was uiterst eenvoudig,” zo gaf hij aan. Maar hij kon mij natuurlijk nog niet. Zijn goed bedoelde advies luidde namelijk. “Je moet veel met andere mensen praten over je extra kilo’s vooral met gelijkgestemden.” Dit was makkelijker gezegd dan gedaan.

Meestal zit mijn mond vol en is praten niet netjes daarbij ben ik niet zo’n prater, meer een luisteraar. De psychiater was echter niet voor één menu te vangen en trok hij een andere uit de oven. “Hoe breng je de dag door?” zo wilde hij weten. Veelal schilderend zo gaf ik aan. “Wel dan ga je het van je af schilderen je zult zien dat dit ook werkt,” zo liet hij me weten.

Ik vertrouwde het niet helemaal en dacht, laat ik maar klein beginnen. Ik zit er tenslotte niet aan gebakken. Het werd een cupcake en toen hij klaar was snelde ik naar de weegschaal. Juichend kwam ik ervan af zowaar 1 ons minder. Dus ga ik nu iets groters zoeken.

Olieverf op MDF-paneel met een formaat van 18x13cm,

Lees meer >> | 62 keer bekeken

De appel valt niet ver van de boom

Dit heb ik al eens eerder verteld, maar omdat ik ze nog altijd mis kan ik dit niet vaak genoeg benadrukken. Als klein kind werd ik, en het is nog altijd te zien, door mijn oma en opa behoorlijk verwend. Het was in die tijd niet gebruikelijk dat je werd volgestopt met koek en snoep. Was het tijd om naar huis te gaan, dan veranderde dit.

Je moest dan nog een appel eten. “Ook arbeiderskinderen moeten iedere dag een appel eten om gezond te blijven,” zo was hun argumentatie. Wel dit heb ik me ter harte genomen en nog iedere dag neem ik er één. Maar dat van de gezondheid lijkt niet helemaal op te gaan. Maar om nu twee appels per dag te nemen dat gaat me ook te ver.

Dus ben ik ze, als alternatief, maar gaan schilderen. Dus om te laten zien, tenminste dat hoop ik, heb ik deze appel geschilderd als hommage aan mijn opa en opa, zodat ze weten: dat ik me nog steeds aan hun advies houd.

Het is geschilderd met olieverf op MDF-paneel met een formaat van 18x13cm.

Lees meer >> | 54 keer bekeken

Vroeger

Onlangs was ik jarig en vanwege het coronavirus was er weinig bezoek. Het was nu over meerdere dagen verspreid en dat bracht toch een vorm van gezelligheid. Echter er was ook tijd voor enige zelfreflectie en daar kwam ik niet zo goed uit. Vooral omdat ik me ooit anders had voorgenomen.

Niet alleen van naam ook qua uiterlijk en gedrag schijn ik erg op mijn opa te lijken. Zelf ben ik daar best wel trots op, want hij was één van de liefste mensen die ik heb gekend. Natuurlijk was ook hij niet volmaakt en had hij het altijd over vroeger. Veelal hoefde hij maar één woord te zeggen en kon ik het hele verhaal zelf wel afmaken. Die kans kreeg je echter niet en hoorde je voor de zoveelste keer, “hoe arm ze het vroeger hadden gehad.” Ook, en daar kreeg je als kind angst van want je wilde hem niet missen, dat hij: “blij zou zijn als hij de middelbare leeftijd zou halen.” Gelukkig is dit laatste gelogenstraft en is hij 78 jaar geworden. Vanaf toen heb ik me voorgenomen mocht ik opa worden, dan zou ik het nooit over vroeger hebben.

Wel, en dan druk ik me zacht uit, het is me niet helemaal gelukt. Ook nu was dat het geval, maar gelukkig was het bij Michiel (4) en die kan op die leeftijd nog wel wat van me hebben. Ik begon met de flauwe grap door zogenaamd te raden wat er in het cadeau zat wat hij me vol trots gaf. Een Mario-spel, want daar is hij zelf zo gek op, zo gaf ik aan. Wel hij ging erin mee en riep dan ook, “nee, het is een boek.” Ook kreeg ik een prachtige tekening oh nee, het was zelfs een schilderij. Die had hij samen met zijn zusje Iris (0) gemaakt, dit door hun handen in de verf te dopen en dit zo over te brengen naar het papier. Inmiddels heeft het een ereplaats in de woonkamer. Na deze taak vervuld te hebben ging ik in de fout.

Door, of dankzij, de corona heb je vanwege het weinige bezoek alle tijd om daar je aandacht aan te besteden. Zo zit Michiel op de basisschool in groep 1 en dat was bij mij op die leeftijd heel anders en daar ging ik.

Toen ik vier jaar was zat ik op de kleuterschool en als je dan jarig was, dan mocht je bij het speelkwartier als eerste naar buiten. Dan had je de gelegenheid om het daar aanwezige speelgoed uit te kiezen. Natuurlijk pakte ik de autoped, want die had ik thuis niet en werd dan ook door mij het meest begeerd. Hij zei het niet, maar hij keek me aan met een blik van wat raar dat zo’n fossiel thuis niet eens een autoped had. Eigenlijk had ik toen moeten stoppen met dat gelul over vroeger, mar ik had de smak te pakken. Dus schakelde ik automatisch over naar het volgende verhaal.

Dus ging ik verder met, op de lagere school mocht ik op mijn verjaardag vriendjes vragen te spelen. Dan gingen we, of we werden gestuurd, buiten spelen en daarbij moesten we ons zelf vermaken. Hierna werden we binnengeroepen en mochten we onbeperkt brood eten, iets waar ik de hele dag naar uit had gekeken. Was alles op, dan kwam het hoogtepunt je mocht iedereen naar huis brengen en zat je in het goede jaargetijde, dan was het zelfs al en beetje donker. Michiel begon me nu met andere ogen te bekijken vooral omdat ik met een lage stem deed of dit allemaal heel spannend was en eigenlijk was het dit ook wel. Maar wat had dit kind aan al die verhalen over vroeger?

“Wat deden jullie dan buiten?” zo wilde hij weten. Wel ik was niet alleen in mijn rol over vroeger ook mijn fantasie was inmiddels op hol geslagen. Dus vertelde ik: dat we gingen tollen. Om het nog wat mooier te maken zei ik dat ik dit zo goed kon dat ik zelfs kampioen van West-Friesland was en met knikkeren kampioen van Enkhuizen. Ik sloeg helemaal door en het begon hem te duizelen, waarbij hij geen enig besef had van de door mij aangehaalde spellen, en ging hij snel iets anders doen.

Ik had ook beter moeten weten, want je kunt het niet meer vergelijken met elkaar. Kinderen kunnen niet zoals wij buitenspelen. Tegenwoordig hebben ze het dan ook niet meer over verjaardagen, maar over partijtjes. Eigenlijk zijn het hele arrangementen geworden.

Daarom ben ik maar mijn jeugdherinneringen gaan schilderen. Dan kan ik het goed uitleggen aan mijn oudere kleinzoons. Al zie ik die vaak denken: daar begint die ouwe gek weer.

Lees meer >> | 70 keer bekeken

Lente

Ondanks de herfststorm die op dit moment, in maart, loeit zit ik zelf midden in de lente. Gelukkig ben ik niet de enige zo zag ik vanmorgen in de krant. Ook in de Keukenhof is men druk bezig om alles voor elkaar te brengen. Maar voor wie?

Bezoekers mogen er niet komen vanwege de corona en lijkt het me daar op dit moment triest werken. Zelf zou ik dit niet aankunnen, want je wilt toch wel wat eer van je werk. Daar komt bij dat ik erg eenzijdig en lui ben en doe dan ook alles maar één keer. Nee, niks op mijn knieën, lekker zittend vanuit een comfortabele stoel.

Ja, ook op deze wijze kun je de lente in huis halen. Al moet je in het begin ook wel even aan de bak. Je moet toch alles een beetje knap op het paneel zien te krijgen. Maar is het klaar, dan heb je er geen omkijken meer naar. Geen koppen die gaan hangen en ook het water blijft contant op peil. Ook aan de Enkhuizer kleuren heb ik gedacht en kan hij binnenkort aan de muur. Tot het zover is ga ik zelf maar eens op zoek naar een muurbloempje, want die heb ik nog nooit geschilderd.

Lees meer >> | 84 keer bekeken

Wat baten kaars en bril, als de uil niet zien en wil

De uil van Minerva is de godin van het verstand, van de vindingrijkheid en van de wijsheid. Thierry Baudet wist dit ook en gebruikte hem dan ook in zijn toespraak na de overwinning tijdens de afgelopen Provinciale Statenverkiezing. Het leek me wel wat om op dit succes mee te vliegen.

Dus wilde ik de uil van Minerva aan het papier toevertrouwen. Maar al snel, en ook Thierry wist dit niet, bleek deze uil vleugellam te zijn. Dus daar ging mijn voornemen, maar het bleef knagen. Je wilt nu eenmaal altijd je vleugels blijven uitslaan.

Het was natuurlijk niet erg slim van me dat ik hier niet eerder aan had gedacht. Maar er zijn natuurlijk veel meer soorten uilen. Dus na enig zoeken stuitte ik al snel op de steenuil. Die was voor mij veel beter geschikt als oud-metselaar. Ja, die zorgde ervoor dat ik weer met beide benen op de grond lande.

Lees meer >> | 73 keer bekeken

De druk is van de ketel

Je begint wel eens ergens aan zonder je te beseffen: zal dat me wel lukken? Natuurlijk moet je je ook wel eens uitdagen en kijken hoe ver of je komt. Echter vanwege corona had ik een paar weken niets gedaan en was dat mijn geluk.

Dan heb je er weer zin in en met deze ketel kon ik me uitleven. Van de week heb ik dan ook heel wat streepjes gezet. Zelfs zoveel dat ik me tijdens het tekenen voornam om toch maar van de pot af te zien. Dus hoop ik dat jullie me dit niet verwijten.

Lees meer >> | 75 keer bekeken

Voor altijd gesloten

Na meer dan honderd jaar trouwe dienst is daar dan toch het einde. Hoeveel keer zal hij van links naar rechts en weer terug zijn gedraaid? Nooit liet hij het afweten en eigenlijk ook nu niet. Het was zijn trouwe vriend, het slot, die hem de baard om deed.

Plots viel daar een lipje uit en ook de sleutel had hier geen antwoord op. Repareren was niet meer mogelijk en zo kwam er een einde aan een langdurige vriendschap. Als eerbetoon heb ik hem dan ook vastgelegd zodat hij toch nog jaren meekan.

Lees meer >> | 76 keer bekeken

Soms kan ik mijn ei niet kwijt

Soms kan ik mijn ei niet kwijt

Ook dit was een raar verhaal, want men zegt altijd: “Liever een half ei dan een lege dop.” Maar ik wilde het natuurlijk weer anders, want het ging mij om de lege dop en wat erin zat.

Dat wilde ik namelijk schilderen, dus ook het kuikentje wat er was uitgekropen. Helaas ben ik wat te lang met de schaal bezig geweest en is het kuikentje inmiddels een kip geworden. Wel ik heb toch iets en zo ben ik dan ook blij met een lege dop.

Lees meer >> | 63 keer bekeken