Cor Edelenbosch

Het maakt niet uit of je door de hond of de kat gebeten wordt

Soms komen dingen zo uit en volgens mij maakt het dan ook niet zoveel uit. Elvis of Cliff Richard het maakte mij niet uit, hetzelfde heb ik met The Rolling Stones en The Beatles. Ik vind ze allemaal mooi, maar veel mensen denken daar anders over.

Volgens hen kan je niet voor de één en ook nog voor de ander zijn. Dus deed ik op dit gebied er veelal het zwijgen toe. Maar onlangs werd ik met een soortgelijk geval hierover terecht gewezen. Al wist ik niet eens dat er op dit gebied ook een strijd gaande was.

Plots werd ik er namelijk op gewezen dat ik meer katten, dan honden had gemaakt. Het zal wel dacht ik en vond het wel goed. Blaffende honden bijten niet en het zou wel overwaaien, maar dat deed het niet.

Er moest zelfs geteld worden en de katten bleken duidelijk in de meerderheid te zijn namelijk 12 tegen 5. Wel ik wilde er geen ruzie over maken, want een twistzieke hond loopt altijd met gescheurde oren. Dus ben ik toch maar met een inhaalslag begonnen.

Lees meer >> | 91 keer bekeken

Tot in de puntjes

Een verslaving kan rare dingen met iemand uithalen. Zo hadden wij op de lagere school een puntenslijper met daaraan een slinger. Helaas was deze altijd bevestigt aan de tafel van de leerkracht. Dienaangaande keek hij altijd op je vingers, maar soms deed zich een gelegenheid voor.

Snel ging ik dan, het liefst met een splinternieuwe, naar het bewuste apparaat. Heerlijk aan die slinger draaien waarbij stoppen voor mij schier onmogelijk was. Veelal zat de leraar dan weer op zijn plek en gebood mij om daar onmiddellijk mee te stoppen. Natuurlijk te laat en met een klein stompje als gevolg.

Ondanks deze afwijking bleef mijn liefde voor het tekenen. Nog altijd pak ik potloden regelmatig ter hand en graag had ik dan ook een puntenslijper met een slinger gehad. Gelukkig heb ik me altijd kunnen beheersen en hierdoor mijn tekeningen tot in de puntjes kunnen uitvoeren. Dit dankzij een gewone puntenslijper die ik al jaren in mijn bezit heb. Echter de laatste tijd begint hij te haperen en vermoed ik, na zovele jaren dienst, dat het mesje stomp is geworden.

Dus heb ik hem als hommage aan het papier toevertrouwd. Maar ik moet toch verder en helaas is een verslaving nooit uitgewerkt. Dus denk ik er sterk over om voor Sinterklaas er toch één met een slinger te vragen. Maar misschien denkt de goedheiligman daar heel anders over en krijg ik gewoon weer eenzelfde type die me jaren heeft geholpen. Maar voordat het 5 december is moet ik mijn potloden nu maar slijpen met een aardappelschiller. 

Lees meer >> | 77 keer bekeken

Met kunst- en vliegwerk

Zou ik dan eindelijk een gearriveerde schilder worden? Ik durfde het niet te hopen, maar het leek nu toch zover. Eindelijk een opdracht en hier werd ik telefonisch voor benaderd Een jongedame die wilde dat ik iets voor haar ging schilderen, zeg dan maar eens nee. Maar het werd nog gekker: “ik hoefde nergens voor te zorgen het onderwerp, verf en materiaal zouden allemaal worden geleverd,” zo zei de dame aan de telefoon. Ik werd er helemaal zenuwachtig van.

Ondanks de belofte van spullen ging ik toch alvast maar een paneel prepareren. Die had ze tenslotte niet opgenoemd. De volgende dag zou alles al afgeleverd worden en zette ik voor de zekerheid mijn andere projecten opzij. Ik was amper klaar of daar reed al een auto voor.

De mevrouw die uitstapte kwam me ergens me beken van voor, maar ik kon haar niet zo snel plaatsen. Toen ze één of ander groot project uit de achterbak haalde wist ik meteen die moet niet bij mij zijn. Om het wachten wat te doden ging ik maar een kop koffie intappen. Maar daar ging de bel van de voordeur.

Bij het opendoen bleek daar diezelfde mevrouw te staan met een kast. De gekste gedachten schoten door mijn hoofd. Die dag ervoor hadden we namelijk net gehoord, “dat volgens de Christen Unie ouders op reformatorisch scholen een lijst tegen homoseksualiteit moesten tekenen.” Een storm van protest was hun deel.

Dus kon dit best een reactie van een andere politieke partij zijn, kwam die mevrouw me daar bekend van voor, en was de keus op mij gevallen. Als partijloze moest ik misschien de kast in. In de politiek is tenslotte alles geoorloofd en zijn ze onschendbaar. Ondanks dat het niet meteen tot me doordrong was de mevrouw begonnen met praten.

Ze vertelde, “dat ze na onze telefonische afspraak de spullen van haar dochter kwam brengen.” De kast werd naar binnen getild en hierna ging ze de verf, kwasten en roller nog even uit de auto pakken. Ik moest maar kijken wanneer de kast klaar was, maar wel graag snel. Helaas komt het woord nee, niet in mijn woordenschat voor en beloofde ik dat ik mijn best zou doen.

Het werd nu toch echt tijd voor een kop koffie om dit alles eens rustig te verwerken. Al snel kwam ik erachter dat dit nu de gevolgen waren van hoogmoed. Namelijk denken dat ik eindelijk naam had gemaakt. Ik was gewoon een winterschilder en dat is natuurlijk ook schilderen. Ook hier kon ik me in uitleven, dus maar snel beginnen.

Lees meer >> | 65 keer bekeken

Eindelijk

Bij ons thuis hing een schilderij van de Drommedaris en dit was geschilderd door Fok Peerdeman. Voor mij was dat buurman Peerdeman en bij ons in de buurt stond hij bekend als een zondagsschilder. Het schilderen deed hij er namelijk naast zijn werk bij en voor de kwaliteiten die hij had vond ik dit een wat vernederende titel. Gelukkig had hij aan mij een goeie, want ik vond het fantastisch wat hij allemaal maakte en ging daarom vaak bij hem te kijken. Waarschijnlijk is hier dan ook voor mij de liefde van de kunst ontstaan al was er nog iemand.

Mijn opa en oma hadden namelijk een schilderij met daarop een vlet bij wildwater. Hier werd de visserij getoond, die door mijn opa werd beoefend. Dit schilderij was gemaakt door Frans Vingerhoed. Een prachtig schilderij van hem hangt in het station van Enkhuizen met daarop de veerboot R van Hasselt die voer tussen Enkhuizen en Stavoren. Vingerhoed was echter weer een buurman van mijn opa en oma.

Galerieën bestonden toen nog niet, in ieder geval niet op de plek waar ik woonde, en werd er op deze wijze verhandeld. Wel waren er museums en op jonge leeftijd mocht een keer met mijn vader mee in de vrachtwagen. Hij moest bij het Rijksmuseum zijn en dat gaf mij de gelegenheid om de schilderijen van Rembrandt te bekijken. Met openmond heb ik hiernaar staan te kijken en nam ik tevens een besluit.

Ondanks de prachtige schilderijen van de buurmannen zou ik toch later een Rembrandt willen hebben. Al kreeg ik als informatie: dat die erg duur waren. Gelukkig kreeg ik iedere week een dubbeltje van mijn opa en oma en zette ik die trouw opzij. Maar hoe ik ook spaarde de kunstwerken van Rembrandt stegen en stegen en leek het een onbegonnen taak.

Dus zat er niets anders op dan zelf maar een portret van Rembrandt te maken. Met Oost-Indische inkt heb ik dit gedaan en eindelijk kan ik mijn wens, al is het niet helemaal zoals ik toen bedoelde, vervuld.

Lees meer >> | 87 keer bekeken

Appeltje van oranje

Op lagere school liepen we op Koninginnedag, 30 april, altijd in optocht naar het stadhuis. Hier vertelde wethouder Visser ieder jaar een verhaal over het, ook al spoelde het van de lucht, oranje zonnetje dat scheen. Jarenlang heb ik hier dan ook een andere betekenis aan gegeven.

Na afloop van deze aubade kregen we bij terugkomst op school namelijk een zak met lekkers. Ook zat er een sinaasappel bij en dacht ik, dat wethouder Visser hier het oranje zonnetje mee bedoelde. In die tijd ging mijn fantasie namelijk ook al met me aan de loop. Vooral omdat in de toenmalige jaren vijftig een sinaasappel niet tot dagelijkse kost behoorde.

Heden ten dage ligt dit anders en is hij onbeperkt beschikbaar. Maar het zijn rare tijden wat de ene dag nog normaal is daar wordt een dag later soms heel anders over gedacht. Dit alles zat ik te overdenken tijdens het schilderen van deze sinaasappel.

Ten tijde dat wij deze appeltjes van oranje kregen werden ze namelijk geplukt door loonslaven. Dus is de tijd niet ver dat ook de sinaasappel verdwijnt uit de schappen. Ja, en dan zit ik, al is dit soms ook wel eens aantrekkelijk, met een verboden vrucht. Vandaar dat ik hem deels heb geschilderd in plastic en mocht de nood aan de man komen, dan kan ik hem er altijd nog in zijn geheel inrollen.

Lees meer >> | 68 keer bekeken

Wat een eikel

Terwijl ik zat te tekenen dwaalden mijn gedachten weer behoorlijk af. Zelfs zo erg dat ik dacht, dat ik een geweldige grap heb bedacht. Ieder werkje moet namelijk een titel hebben en volgens mij was dit briljant.

Ik zou deze eikel namelijk zelfportret noemen, maar wat ging ik de mist in. Iemand die er wel verstand van heeft wees mij erop, “dat het een dennenappel was.” Daar zat ik, al was één ding wel duidelijk een eikel bleef ik.

Lees meer >> | 93 keer bekeken

Specialisatie

Specialisatie

Ooit zei de leraar, “het is de bedoeling dat jullie je gaan specialiseren” Tevens wilde hij weten welke richting we voor ogen hadden. Iedereen had daar wel een antwoord op, maar ik was natuurlijk weer het buitenbeentje. Ik vond alles leuk en kon dan ook geen keus maken. Tot nu toe dan.

Door mijn vele verblijf in het ziekenhuis werd ik, zonder dat ik er in het begin erg in had, in een bepaalde richting geduwd. Vanwege wat me daar werd toegestopt ben ik me helemaal gaan richten op fruit.

Maar wat zo’n paprika er dan tussen doet? Dat kan niet anders dan van de narcose komen. Of ben ik gelukkig toch nog wat eigenwijs.

Lees meer >> | 64 keer bekeken

Flirten

Flirten

Dit gebeurt me niet vaak, maar het tekenen van een vlinder, met Oost-Indische inkt, ging sneller dan ik had verwacht. Hierdoor hield ik tijd over en die moet je eigenlijk nuttig besteden, maar dat deed ik niet. Ik liet me verleiden tot niets doen en ledigheid is des duivels oorkussen. Met als gevolg dat ik me al snel ging vervelen.

Dus ging ik op internet kijken of er nog nieuws was. Het eerste wat ik tegenkwam was, “Flirten met een mondkapje op, zo doe je dat.” Twee datingcoaches hadden dit uitgezocht en kwamen tot 7 tips. Bij mij kwamen echter andere gedachten op.

Zoals: zou ik het ook nog kunnen? Ik kon me niet eens herinneren hoe lang het terug was en nu ik tijd over had kon ik het wel eens proberen. Dus nam ik de tips tot me. “Ga niet te snel tot over tot actie. Maak duidelijk dat je wilt praten. Pas op voor een afgesloten ruimte. Waak voor de clichématige openingszin. Voorkom een spervuur aan vragen. Kijk goed naar lichaamstaal. Houd het luchtig en oefen veel.” Tjonge, dit was wel even wat anders dan in mijn tijd. Met als gevolg dat ik de meeste tips vergat op één na.

Namelijk dat je een goede openingszin moest hebben. Toen ik dan ook eindelijk een vrouw met een mondkapje zag wilde ik het toch uitproberen. Plots schoot me te binnen, “dat je ook veel moest oefenen.” Meteen schoot ik in de stress en in plaats van dat ik de benen nam begon ik toch aan een openingszin.

Zo’n mondkapje slankt je grote mond mooi af, zo bracht ik vol verwachting uit. Wel de gevolgen waren desastreus en zo zit ik inmiddels thuis met zowel een gescheurde boven- als onderlip. Gelukkig mag je in deze coronatijd toch niet zoenen.

Lees meer >> | 71 keer bekeken

Kunst 10-daagse (10)

Iedereen die dit leuk vindt mag wat mij betreft zelf beslissen om mee te doen aan de Kunst 10-daagse. Zelf ga ik beginnen aan deel 10 en dat betreft; voorlopig, de laatste.

Wel ik wil eindigen zoals ik begon. De eerste was toen namelijk de laatste die ik toen voltooid had namelijk een paar rode bessen. Natuurlijk heb ik in de tussentijd niet stil gezeten.

Ik hoop dat jullie het nog begrijpen, maar inmiddels is deze pentekening van een Urker visserman de laatste die ik heb gemaakt. Al vind ik het wel jammer dat er geen Enkhuizer klederdracht is, maar je kunt niet alles hebben. Zo dat was het dan, maar ik ga gewoon stug door en zal ik in de toekomst zeker nog wel eens wat plaatsen. 

Lees meer >> | 80 keer bekeken

Kunst 10-daagse (9)

Iedereen die dit leuk vindt mag wat mij betreft zelf beslissen om mee te doen aan de Kunst 10-daagse. Zelf ga ik beginnen aan deel 9 en dat betreft de missers.

Steeds stelde ik het uit, maar het einde van dit project nadert en kan ik het natuurlijk niet maken. Natuurlijk is wat aardig is gelukt leuker om te laten zien, dan je missers. Helaas zijn die er ook bij mij en als ik eerlijk ben, dan ben ik nooit tevreden. Altijd zie ik wel iets waarvan ik denk: dat had beter gekund. Dus verzoen ik me maar met de gedachte, van fouten kun je iets leren.

Al denk je bij het zien van het onderstaande schilderij hier valt niets meer te leren. Hij kan beter bij het begin beginnen en lessen gaan nemen. Dat zou niet zo gek zijn, want het schilderen van portretten zou ik toch wel heel graag willen beheersen.

Onderstaand persoon is namelijk Harry ‘Cuby’ Muskee de zanger van de, voor mij, legendarisch band Cuby + Blizzards. Helaas niet meer onder ons, maar zijn muziek heb ik nog altijd. Ook luister ik hier nog vrij veel naar en misschien zit daar de oplossing in. Als ik hem wil portretteren moet ik natuurlijk keihard zijn muziek erbij aanzetten Wie weet kom ik dan in de goede blues.

Lees meer >> | 72 keer bekeken