Cor Edelenbosch

In een ver verleden heb ik de Handelsavondschool bezocht en daar tevens het bijbehorende middenstandsdiploma behaald. Inmiddels ben ik tot de conclusie gekomen, dat deze opleiding aan mij niet besteed was. Maar in het leven kun je niet alles hebben.

Je kunt, zo schijnt het, niet zakelijk en creatief zijn. Dus moet er voor het zakelijke aspect een oplossing gevonden worden en inmiddels ben ik er achter, dat dit op verschillende manieren kan. Zo kun je een partner, in de levenssfeer, zoeken die deze zakelijke kwaliteit wel beheerst. Echter ook liefde laat zich niet dwingen. Ja, en wat dan?

Deze keer heb ik een Griekse godin geschilderd. De verleiding is groot om te schrijven: dat dit de godin Aega is. Een beeldschone maangodin die werd gezien als de dochter van de Zon. Ze was zo mooi, dat ze ten tijde van de aanval van de Titanen op de Olympische goden werd verstopt in een grot, zodat ze niet zou worden gestolen.

Zelf heb ik ook een vrouw om te stelen, maar niemand komt haar halen. Flauw natuurlijk mijnerzijds en daarom kan ik beter stoppen met dit geschrijf. Ik kan beter van die prachtige Griekse verhalen gaan lezen, want zo mooi kan ik helaas niet schrijven. En zei Plato al niet: “de wijze spreekt omdat hij iets heeft te zeggen, de domme spreekt alleen om iets te zeggen te hebben.”

Gelukkig zit de week van het trappenlopen er op. Wonend in een etage woning ben ik bekaf, al had ik natuurlijk af en toe stiekem met de lift kunnen gaan. Maar eind vorige week lag er al demonstratief een folder in mijn brievenbus met de aankondiging: dat deze week er aan kwam. Had ik nu maar zo’n nee nee sticker op mijn brievenbus gehad, dan was deze folder aan mij voorbij gegaan. Helaas heb ik die niet en was ik toch bang, dat ik in de gaten werd gehouden en nam ik trouw iedere keer de trap.

Met angst en beven, zit ik nu te wachten wat er vandaag weer in de bus ligt. Iedere week is er een ander thema aan de beurt zoals die van de smaak, het geld, de vernieuwing, het nieuwe werken, de alfabetisering, mobiliteit en weet ik nog wat meer. In ieder geval is er 52 maal per jaar een thema en voor mij is dit niet meer te onthouden.

Waar is de tijd gebleven, dat je alleen de Boekenweek had. En terwijl ik deze zaag zat te schilderen, die bij toeval afgelopen woensdag klaar was, hadden we ook speciale dagen. Zo werd op woensdag de week doorgezaagd en donderdag was billenavond. Al kon dit laatste weer per streek verschillen. Maar in ieder geval was het allemaal een stuk duidelijker. Dus hoop ik vandaag op een folder met de oproep: de week van vroeger.

Al mijn kleinzonen heb ik geprobeerd wijs te maken: dat ik vroeger een piraat was. In het begin was succes verzekerd en vol ontzag keken ze me aan. Voor mij een mooie gelegenheid om mijn fantasie de vrije loop te laten.

Als beloning, voor hun geloof, heb ik voor ze allemaal en piratenschilderijtje gemaakt. Maar net als hun geloof in Sinterklaas vertrouwden ze, op een gegeven moment, ook mijn fantasieën niet meer. Dus was ik er van uitgegaan dat ik klaar was met project piraat.

Gelukkig was deze gedachte te voorbarig. Een vriendin van mijn dochter raakte zwanger. Omdat deze vriendschap al heel lang duurt ga je deze vriendin zelf ook een beetje als een dochter beschouwen. Tegenwoordig is al bekent wat het wordt en laten het er nu ook nog twee worden. Dus kon ik voor deze twee jongens mooi weer eens een piraat schilderen. Maar nog belangrijker is natuurlijk, dat ik ze straks, al ben ik niet hun echte opa, kan vertellen: dat ik vroeger een piraat ben geweest. 

Ja, ik ben een grootte liefhebber van fruit. Niet alleen om te schilderen maar ook om te eten en dit laatste is ontstaan mijn jeugd. Zelf tracht ik het eten van deze lekkernij over te brengen op mijn kleinzonen. Maar tot op heden kan ik nog niet van een succes spreken.

In mijn jeugd was er nog niet zoveel. Of beter het was er wel, maar het geld ontbrak. Kwamen wij echter bij onze opa en oma: dan ontbrak het ons aan niets. Zo kregen wij iedere week een stuiver zakcenten om te versnoepen. Ook werden wij tijdens ons een bezoek verwend met koek, meestal door mijn oma zelf gebakken, en snoep. Werd het echter tijd om weer huiswaarts te keren dan kregen wij eerst nog een appel. Volgens mijn grootouders was dit om na de lekkernijen ook iets gezonds tot ons te nemen.

Dus heeft dit zeker er toe bijgedragen dat ik nog steeds iedere dag een appel eet. Ja, en tijdens het consumeren hiervan denk ik dan, ondanks dat ze er niet meer zijn, vaak aan mijn opa en oma. Graag had ik deze gedachte ook op mijn kleinzonen willen overbrengen. Maar zoals ik al aangaf het schijnt me niet te lukken.

Dus heb ik mijn laatste hoop gevestigd op deze schilderijtjes. Deze zal ik ze nalaten zodat ze daar dan later naar kunnen kijken. En dan maar hopen: dat ze even aan me zullen denken.

Het is een rare gewoonte en naar nu blijkt, ben ik er ook mee behept. Veel ouders zien namelijk graag, dat hun kinderen worden wat zij zelf niet zijn geworden. Niet zo slim natuurlijk want je had natuurlijk beter zelf je best kunnen doen. Nu leg je die druk bij iemand die het helemaal niet wil, maar achteraf praten is natuurlijk makkelijk.

Zelf had ik namelijk graag gezien, dat mijn ‘bloedjes’ van kinderen iets waren gaan doen in de kunst. Maar tijdens hun bezoek aan de kleuterschool werd het al duidelijk dat dit een illusie zou worden. Kon je bij mij op deze leeftijd al zien wat het door mij gemaakte kunstwerk voorstelde, dat ging bij hun niet op. Trouw probeerde ik het te raden, maar na de uitleg bleek ik er geheel naast te zitten. Inmiddels zijn ze volwassen en iets kleuren binnen de lijntjes is nog steeds een onmogelijke opgave voor ze. Dus had ik me al bij mijn ijdele hoop neergelegd.

Echter onlangs kwam ik een kunstwerk tegen wat mij nogal verbaasde. Kleinzoon Stijn had namelijk in mijn werkruimte een pastelkrijtje gevonden en was hiermee zelf aan het werk gegaan. Drie jaar oud en nu al tot zo’n mooie cirkel in staat! Dat belooft natuurlijk wat en heb ik nu mijn hoop volledig op hem gevestigd. Ja, er zit niets anders op dan veel van mijn attributen te laten zwerven. Dan kan hij zich lekker uitleven en zie ik een grote toekomst voor hem uitgestippeld. Of zou ik nu een opschepperige opa zijn? Nu ik ben al tevreden als hij doet wat ik heb nagelaten.

Vaak weet je niet of het te maken schilderij aan je verwachting voldoet. Je maakt je een voorstelling en dan maar hopen of het lukt. Ondanks de vele uren die ik er aan besteed blijft het toch iedere keer weer een gevecht. Ja, eigenlijk ben je nooit tevreden. Maar nu had ik een onderwerp waar ik me geen buil aan kon vallen.

Ik had namelijk voor twee flessen gekozen en gaande de procedure kwam er een tevredenheid over me. Al kon ik die eerst niet verklaren, maar toen de flessen in een bepaalde fase vorm begonnen te krijgen kwam het me opeens glashelder voor de geest.

In mijn jeugd heb ik namelijk, en ook de rest van de familie, een periode van grote armoede meegemaakt. Achteraf, en dat is makkelijk praten, waren dit toch de mooiste jaren uit mijn jeugd. Je leert dan namelijk voor de rest van je leven: dat alles niet zo maar normaal is en dat geeft je toch een stuk dankbaarheid. Een dankbaarheid die je bij veel mensen, heden ten dage, niet meer aantreft. Dit is allemaal te wijten aan het vele wat we nu hebben. Natuurlijk is dit niet erg maar nog altijd verbaas ik me erover, dat er tegenwoordig zoveel mensen zijn die andere niets gunnen. Niet alleen de mensen in hun omgeving maar nog meer de mensen die in bittere armoede wonen in een Derde Wereld land. Maar laat ik mijn goede humeur hier niet door laten bederven en me laten verleiden om naar de fles te grijpen.

Nee, in onze arme tijd had ik toch wel eens een gelukzalig moment. Dan mocht ik namelijk van mijn moeder de lege flessen wegbrengen en de opbrengst houden. Nu waren dat er hooguit twee maar die leverden toch al snel de somma van 10 centen op. Maar dan voelde je je wel de koning te rijk. Bij het schilderen kwam dit gevoel weer over me en dus waarom zou ik me druk maken. Als het schilderij niet zou lukken dan kon ik nog altijd de flessen wegbrengen.

Twee kleinzonen zijn te logeren en onwillekeurig zit ik mee te kijken naar het programma wat zij op de TV hebben ingeschakeld. Het is zo’n muziekzender en het door hun gebodene valt niet erg bij mij in de smaak. Een generatiekloof? Ik weet het niet, maar onwillekeurig dwalen mijn gedachten af.

Deze keer het roodborstje een vogel waar je al op jonge leeftijd me in aanraking komt. Op kleuterschool zongen wij namelijk al: “Roodborstje tikt tegen ’t raam. Laat mij er in, laat mij er in.” Als klein kind roept dit natuurlijk medelijden op en ontstaat er meteen een zwak voor dit mooie vogeltje. Later werd het één van de vaste bezoekers in mijn tuin en verwende ik hem/

Lees meer >> | 761 keer bekeken

In de loop der jaren word je wat trager en daar kwam nog wat lichamelijk ongemak bij. Dus iedereen keek je met de nek aan en dat is toch een wat vreemde gewaarwording. Natuurlijk had ik ze mijn rug kunnen toekeren. Maar zoals ik al eerder aangaf ik heb wat last van lichamelijke ongemakken. Daar behoort ook mijn rug bij en achteraf ben ik blij, dat ik dit niet gedaan heb.